Żurawie kanadyjskie to starożytne stworzenia żyjące do dziś. Odkrycie skamieniałości identycznych strukturalnie z nowoczesnym żurawiem udowadnia połączenie z epoką meoceńską. Najczęstszy żuraw na świecie, stada setek tysięcy. Zamieszkują tereny wilgotne słodkowodne – bogate pokarmem i gniazdowanie.
Opis
Szare z jaskrawoczerwonymi koronami na głowach. Duże ptaki, długie nogi jak kije, wydłużone szyje. Ostrze dzioby, ogromne skrzydła – rozpiętość ponad 6 stóp. Czasem brązowate pierze – to warstwa blota, którą posmarowują się przy czesaniu.
Siedlisko i zasięg
Głównie Ameryka Północna, ale zasięg na zachód do Syberii, na południe do Meksyku i Kuby. W niektórych stanach zagrożony (ludzie), mimo bycia najczęstszym. Preferują wilgotne tereny, bagna, ale też pola zbożowe, pastwiska. Lubią szeroki widok. Zimą migrują z Syberii, Alaski, Kanady, północy USA do Kalifornii i Teksasu. Masowe grupy – pary i rodziny, trasa 75 mil wzdłuż rzeki Platte z przystankami. Młode uczą trasy od rodziców.
Parzenie
Sezon courtship: taniec żurawia. Pary rozciągają skrzydła, kłaniają, skaczą, rzucają patyki. Wyginają głowy do tyłu, wydają melodiczne dźwięki jednocześnie – „unison calling”. Pary żyją razem całe życie.
Gniazdowanie
Samiec i samica budują gniazdo razem, blisko/na płytkiej wodzie, z roślinności. Zazwyczaj 2 jaja, obaj inkubują. Dzień po wykluciu młode w wodzie z rodzicami – szybko uczą się szukać jedzenia. Samodzielność po 9–10 mc. Śr. życie 20 lat.
Dieta
Oportunistyczni – jedzą co dostępne w danej porze roku. Wszystkożercy: węże, gryzoń, gady, owady, owoce, bulwy, korzenie roślin wodnych, ziarna, nasiona.