Czynniki abiotyczne to wszystkie niemieszcze elementy ekosystemu: słońce, woda, gleba. Określają, jakie zwierzęta ekosystem może utrzymać. Świstaki (gryzonie z rodziny sciury) jako mniejsze ssaki przezwyciężają niskie temperatury i niedobór pokarmu zimą hibernacją. Ze względu na specyficzne nawyków żerowania i norowania, mają specyficzne potrzeby abiotyczne.
Czym są świstaki?
Świstaki pokrewne z wiewiórkami, chomikami, psami prerii. 9 gatunków w Ameryce Północnej, powszechne na Wschodzie. Zróżnicowana dieta: rośliny dzike, kłacz, lucerna, warzywa z ogrodów. Wczesną wiosną kora i gałązki. Jedzą też ślimaki, owady, młode ptaki. Żyją do 10 lat.
Potrzeby abiotyczne klimatyczne
Świstaki potrzebują słońca, wody, powietrza. Preferują świeżą zieloną roślinność – dążą do obszarów z dostatecznym słońcem i wodą na wzrost roślin. Bo hibernują, potrzebują ekosystemu z dużą ilością pokarmu jesienią na nadrabianie zapasów. Tolerują szeroki zakres temperatur. Zimą hibernują: temperatura ciała i serce drastycznie spadają w głębokim śnie. W hibernacji minimalne zużycie tlenu.
Potrzeby abiotyczne edaficzne (glebowe)
Czynniki edaficzne = warunki glebowe: glebą i geomorfologią. Świstaki preferują tereny z trawami i niskimi roślinami. pH gleby, zasolenie, azot, fosfor, retencja wody – czynniki wpływowe. Unikają mokradł i torfowisk. Letnie nory w środku łąk/pól, zimowe nory w zakrzewach w pobliżu. Gleba musi pozwalać na kopanie poniżej poziomu przymrozkowania. Świstak to jedno z nielicznych zwierząt, które rozkwitły dzięki wycinaniu lasów i rolnictwu. Dzięki norom preferują otwarte tereny. Przed wyciąć lasów wsch. Ameryki populacja była mniejsza. Osadnictwo i rolnictwo spowodowały skok liczebności na mozaice zarośli i łąk.
Potrzeby abiotyczne społeczne
Czynniki społeczne = użytkowanie ziemi i zasoby wodne. Choć świstaki zyskały na wyczyszczaniu lądów pod uprawy, dalsza intensywna rolnictwo i przemysł mogą je szkodzić. Ludzkie użytkowanie lądu wpływa na rozmnażanie, dietę, dostępność pokarmu i wody.