Wiewiórki latające (rodzime w płd. USA) to nie wiewiórki – to gady? Nie, to ssaki z rozciągniętymi skórzystymi błonami (patagium) między kończynami, które pozwalają im na planowanie drzewo-drzewo. To nie ptaki, nie gady – to ssaki plazowe? Nie, to gryzonie (Rodentia). Niespodzianka: doskonale się oswajają, tworząc głęboką więź z opiekunem. Dlatego wczesne budowanie relacji to podstawa.
Potrzebne
- Torba do noszenia (bonding pouch) LUB koszula z dużymi kieszeniami na piersi
Kroki
- Wiek: ≤6 tygodni (po odstawieniu). Później = trudne/niemożliwe. Im wcześniej, tym lepiej.
- Torba/kieszeń na piersi – blisko serca. Materiał oddychający. Teoria: serce, ciepło, zapach = silniejsza więź (mechanizm nie w pełni poznany, ale działa).
- Noszenie 24/7 przez 2–3 tygodnie – wiewiórka nocna (śpi w dzień w torbie), nocą aktywna w klatce (przestrzeń!).
- Inni bliscy też noszą – by nie stała się "jednoosobowa" i defensywna.
- Karmienie z ręki – uczy, że Ty = dostawca, nie zagrożenie dla jedzenia. Buduje zaufanie.
Uwaga: W Polsce wiewiórki latające to gatunki obce. Sprawdź prawo (CITES, ustawa o ochronie przyrody) przed zakupem. To nie są zwierzaki "na wypróbowanie" – żyją 10–15 lat, wymagają specjalistycznej opieki, nocnego trybu życia i dużej klatki.