Wstęp
"Cisza" Rachela Carsona ujawniła nieprzewidziane skutki masowego stosowania pestycydy DDT (dichlorodiphenyltrichloroethane). W późnych latach 30. i 40. XX w. DDT masowo stosowano w USA i innych krajach. Wydawało się idealne: skuteczne, bez skutków ubocznych, trwałe w środowisku. To trwałość w źródłach biotycznych i abiotycznych spowodowała problemy. DDT gromadziło się w tkankach zwierząt lądowych i wodnych. Ptaki, zwłaszcza drapieżne, zanotowały drastyczne spadki populacji związane z DDT.
Efekty toksyczne
DDT szkodziło ptakom drapieżnym przez bioakumulację i biomagnifikację. DDT wchodzi sieć pokarmową: zooplankton go pochłania. Ryba zjada tysiące planktonu – DDT gromadzi się w tłuszczu ryby. Ptak drapieżny (np. pelikan) jada ryby – wchłania wszystkie chemikalia. Im wyżej w łańcuchu pokarmowym, tym więcej pestycydy i większa wrażliwość.
Efekty na rozród
Ptaki drapieżne na szczycie łańcucha pokarmowego były najbardziej narażone. DDT nie jest silnie toksyczne, ale działa kumulacyjnie. Chemikalia zakłócała gospodarkę wapniową – skorupy jaj stawały się cieńsze i pękały pod wagą dorosłego ptaka. Populacje drapieżnych (ospery, orły, pelikany) upadały, bo ptaki zgniotły całe legowiska podczas inkubacji.
Efekty śmiertelne
Skutki trwałe w środowisku. Stanford: wysoka śmiertelność drozdów po opryskowaniu DDT. Ptaki ginęły z drganiami – objaw zatrucia DDT. Ginęły też przed kolejnym opryskiem wiosną. Badania: dżdżownice jadły glebę i liście z DDT, drozdy jadły dżdżownice – toksyczne dla ptaków.