Historia
Lata 30. XX w.: australijscy plantatorzy trzciny cukrowej vs 2 gatunki chrząszczy (larwy jedzą korzenie). Przez wiek wprowadzano ropuchy agawowe (Rhinella marina) – nadzieja na biologiczną walkę. 1935 r. – pierwsza partia, Północny Queensland. Szybko żałowano: duże, głodne, agresywne, szybko się rozprzestrzeniły, zdestabilizowały ekosystemy, zatruły zwierzaki, ludzi, drapieżników.
Konkurencja z rodzimymi zwierzętami
Ropuchy przyzwyczajone do tropików pld.-wsch. Australii. Duże populacje mogą wyczerpać populacje owadów → rodzimie owadożerne (np. jaszczurki) głodują. Rodzimie żaby drzewne – mniej konkurencja z dorosłymi ropuchami (naziemnymi), ale presja na inne stadia życia.
Truczenie drapieżników, zwierzaków, ludzi
Rodzimie fauny brak odporności na toksyny (wszystkie stadia życia). Jaja/jaczorki trują gatunki wodne. Młodociane/dorosłe na lądzie – śmiertelne dla węży/drapieżników mylących je z rodzimymi żabami. Hipoteza: "ropuchy agawowe ostatni gwoźdź do trumny" dla kwołów (marsupialne koty), waranów, rzadkich węży. Psy domowe giną po chwyceniu w pyska. Australia: brak zgonów ludzi, ale gdzie indziej ludzie umierali jedząc je pomyłkowo.
Polowanie na wartościowe gatunki rodzimy
Zamiast chrząszczy trzcinowe – ropuchy zjadają wszystko: bezkręgowce, płazy, gady, ptaki, małe ssaki. Specjalny apetyt na pszczoly miodne (wartość gospodarcza). Celują w pisklaki pszczelarki tęczowej (gniazda w dołkach ziemnych).
Ekspansja zasięgu i liczebności
Jak gatunki inwazyjne: szybka ekspansja (dużo jedzenia, mało drapieżników). Australia: duży zasięg pld. kraju, mimo walk. Tysiące jaj/cykl – szybko nadrabiają straty (nagrody, culling). Rozprzestrzeniają się na pld.-zach. – nowe wrażliwe ekosystemy.