Gatunki ofiary polegają na kombinacji cech fizycznych i zachowań, by unikać drapieżników. Te adaptacje ogólnie dzielą się na kamuflaż, zwinność, zmysły i strategie behawioralne.
Kamuflaż
Barwienie, wzory rozrywające i faktury ciała pomagają ofiarom splatać się z otoczeniem lub rozbić swój kontur, utrudniąc wykrycie. Patyczaki przypominające gałązki i płaskoryby dopasowywane do piaskowego dna to klasyczne przykłady.
Zwinność
Szybkość i manewrowość pozwalają ofiarom wyprzedzić lub ominąć drapieżnika. Zwinne gatunki potrafią gwałtownie zmieniać kierunek i nawigować w złożonym terenie, jak widzimy u wielu małp i wiewiórek.
Zmysły
Ostry wzrok, słuch i węch umożliwiają ofiarom wczesne wykrywanie drapieżników. Wiele zwierząt kopytonogich np. polega na doskonałym słuchu do wykrywania zagrożeń w pobliżu.
Strategie behawioralne
Życie w grupie daje bezpieczeństwo w liczbie, a czujność i wezwa alarmowe pomagają grupom koordynować ucieczkę. Surikaty wystawiają strażników, a pieski prairie używają specyficznych wezwań dla różnych typów drapieżników.
Razem te cechy stanowią ewolucyjne adaptacje poprawiające przetrwanie i rozmnażanie w środowiskach bogatych w drapieżników.