Jastrzębie krzyżowe są rozpowszechniowane i adaptacyjne, ale stoją przed kilkoma czynnikami limitującymi:
- Utrata i fragmentacja siedlisk: Rozwój zmniejsza miejsca legowe i polowe oraz może izolować populacje.
- Prześladowania i polowanie: Nieuzasadnione obawy o zagrożenie dla zwierząt hodowlanych prowadzą do nielegalnych strzelan i łapania.
- Zakłócenia przez ludzi: Rekreacja, hałas i budownictwo w pobliżu gniazd mogą spowodować porzucenie leg i niepowodzenia w lęgu.
- Ekspozycja na pestycydy i zanieczyszczenia: Toksyny gromadzą się w łańcuchu pokarmowym i szkodzą zdrowiu i rozmnażaniu.
- Konkurencja: Inne ptaki drapieżne mogą konkurować o gniazda i pokarm.
- Choroby i pasożyty: Grypa ptasia, wirus Nilu Zachodniego i pasożyty mogą obniżać przeżywalność i rozmnażanie.
- Zmiany klimatu: Przesunięcia temperatur i rozmieszczenia ofiar mogą wpływać na lęgowanie, migracje i zasięg.
Mimo tych wyzwań, jastrzębie krzyżowe pozostają jednymi z najczęstszych ptaków drapieżnych Ameryki Północnej, wspierane przez ochronę siedlisk i odpowiedzialne zarządzanie.