Gołębie grzywacze to korpulente, szaro-czarne gołębie z cienkim czarnym grzywaczem i szaro-brązowym upierzem z różową podbrzuszką. Ostatnio coraz więcej ludzi chce ich hodować jako ptaków egzotycznych. Przed zakupem warto poznać ich naturalną dietę, środowisko i zachowanie. Są ptakami społecznymi, głośnymi, wymagającymi uwagi i specyficznego pokarmu.
Gołębie grzywacze
Zawiązane całą Australią (poza północnymi tropikami). Nie zagrożone, bo nie mają głównych wrogów, jedzą różne nasiona i rośliny. Jedyny przedstawiciel rodzaju Ocyphaps, dorastają do 35 cm. Są większymi z dwóch australijskich gatunków gołębi z grzywaczem (mniejszy to gołębia spinifex).
Dieta
Składa się z małych owadów, zielonych roślin i nasion. Nasiona głównie z roślin zielnych, traw, drzew i upraw zbóż. W naturze żerują w stadach i zbierają się przy wodopojach. Potrafią ssąć wodę, nie rzucając głowy do tyłu.
Naturalne środowisko
Często w parach, latają w stadach do tysięcy osobników. Codziennie szukają ziaren, więc ich siedliska to głównie obszary upraw zbóż, łąki i zarośla. Preferują otwarte lasy suchościenne w zasięgu lotu do wody. Często przy krawędziach wód, w ogrodach, na boiskach golfowych. Gniazdo to płaska platforma z gałązek w krzaku lub drzewie – głównie do schronienia, większość czasu spędzają na ziemi.
Zachowanie
Zazwyczaj osiadłe, ale bardzo społeczne, widoczne w grupach. Mogą być bardzo towarzyskie wobec ludzi. Charakterystyczne: świst i bicie skrzydeł przy starciu – alarm dla drapieżników i innych gołębi. Wydają też dźwięk „hup” jako przyzywanie, powtarzany jak pieśń alarmowa.