Wzór lotu
Purpurowe sroki (Purple Martins) wschodnio od Skalistych Gór zależą od ludzi. Przez wieki żyły blisko ludzi. Indianie dawali im gniazdówki, a sroki trzymały wrony z dala od kukurydzy. Dziś wciąż szukają gniazdówek u ludzi – wolały być w zasięgu 36 m (120 stóp) od budynków. Ponieważ żywią się wyłącznie owadami w locie, pogoda ograniczająca aktywność owadów powoduje zagłodzenie kolonii.
Sroki potrzebują min. 12 m (40 stóp) wolnej przestrzeni wokół gniazdówek na manewry. Latają i żerują nad wodą, polami, bagienkami, koronami drzew – od kilku centymetrów do 150+ m wysokości. Zazwyczaj żerują 60–90 m nad gruntem w dzień. Najaktywniejsze od świtu do zachodu słońca. Latają w promieniu 3 km (2 mile) szukając wody do picia i kąpieli.
Pokarm
Sroki z rodziny jaskółkowatych jedzą wyłącznie owady latające, łapane w locie. Dieta: mucholoty, mucholotki, muchy, ćmy, kwakowce, pluskwy, cicadki, chrząszcze japońskie, chrząszcze czerwcowe, motyle, nocniki, koniki polne, cykady, pszczy, osy, mrówki latające, pająki balonowe. Wbrew przekonaniom, sroki prawie nie jedzą komarów. 7-letnie badanie (Purple Martin Conservation Association) na 500 próbkach diety pokazało zerową liczbę komarów – nawet w regionach pełnych komarów. Sroki żerują wysoko, komary żyją nisko – rzadko się spotykają.
Niedobory pogodowe
Ponieważ sroki jedzą tylko latające owady, są wrażliwe na pogodę ograniczającą ich liczbę. Przelotne zle pogody: deszcz, śnieg, chłód, silne wiatry – eliminują loty owadów. Jeśli trwa >2–3 dni, sroki giną z głodu. Groźna pogoda może wystąpić wiosną po przylocie lub w trakcie migracji. Fale upałów i susze latem też problematyczne – susza zmniejsza liczebność owadów.
Suplementalne karmienie
Kontrowersyjne – niektórzy uważają, że idzie przeciw naturze. Właściciele gniazdówek decydują sami. Dwie metody: aktywne (rzucanie jedzenia w powietrze) i stacjonarne (jedzenie na platformie/wnątrz gniazda). Sroki muszą nauczyć się rozpoznawać chrzaszczyki, larwy mączne, ugotowane jajka jako jedzenie, gdy pogoda uniemożliwia naturalne żerowanie.
Rzucanie jedzenia w powietrze kuszy sroki do polowania – bardziej naturalne, chyba że ptak już zbyt słaby. Rzucaj larwy i chrzaszczyki (bez nóg) ręką, gąbek lub łyżką plastikową. Wymaga cierpliwości, by ptaki zrozumiały.
Karmienie stacjonarne na platformie łatwiejsze i skuteczniejsze, gdy sroki nauczą się łapać rzucone jedzenie. Zacznij na początku złej pogody, dając jedzenie na karmniku i rzucając. Przejście od rzucania do stacjonarnego oszczędza energię srókom.
Kup chrzaszczyki i larwy żywe, zamrażaj. Rozgrzej przed karmieniem.
Wprowadź kawałki jajka, gdy sroki zaakceptują owady. Jajka łatwo dostępne, tanie, dają białko.