Wszystkie ptaki wykorzystują prądy powietrzne do lotu, niektóre do unosinania (hoveringu). Ludzie od tysięcy lat badają lot ptaków, rozwijając aerodynamikę. Zasady hoveringu stosowane w konstrukcji samolotów i delta planów.
Unoszenie w wietrze (windhovering)
- Ptak nie przelatuje do przodu, ale zostaje w miejscu. Dwa typy: ciągłe machanie skrzydłami (kolibr) i windhovering – duże ptaki unoszące się na silnych prądach, np. wiatr w twarz (headwind).
Wiatr w twarz (headwind)
- Silny, stały prąd podnosi skrzydła, by ptak mógł stać w miejscu. Jastrzębie, sairy, mewy muszą lecieć naprzeciw wiatru z prędkością równą sile wiatru (Stanford University).
Wiatr w tył (tailwind)
- Ten sam prąd może pomóc unosić się lub pchać do przodu – headwind staje się tailwind, gdy ptak odwróci się od wiatru (Birdwatchersgeneralstore.com).
Prąd wzwyż (updraft)
- Wiatr uderza w pionową przeszkodę (budynek, urwisko) i idzie w górę. Ptaki morskie (albatros) używają updraftów do hoveringu – tak jak ludzie przy parasailingu/hang glidingu z urwiska (Shearwater.nl).
Prądy termiczne
- Ptaki pustynne (sary, sarny) wykorzystują zagrzane prądy (termiki) wznoszące się z nadgrzanego piasku w dzień.
Brak wiatru
- Niektóre ptaki morskie (burzyk falezowy) potrafią unosić się siłą mięśni skrzydeł bez wiatru (Shearwater.nl).