Łabędź trąbacz (Cygnus buccinator)
Cechy szczególne
- Największy ptak wodny Ameryki Północnej.
- Długa, S-owata szyja i duży, klinowaty dziób.
- Pierze czysto białe, nogi i łapy czarne.
- Rozpiętość skrzydeł do 2,4 m, waga do 13,6 kg.
Adaptacje
- Długa szyja – zasięganie pożywienia w głębokiej wodzie.
- Mocne skrzydła – dalekie loty migracyjne.
- Białe pierze – kamuflaż, unikanie drapieżników.
- Palcate łapy – sprawny pływanie.
- Zwiniona trąbej – charakterystyczny głos.
Głos łabędzia trąbacza
Głos głośny, czysty, rezonujący, słychać z daleka. Służy do komunikacji z innymi łabędziami i obrony terytorium.
Siedlisko
Legą na podmokłach słodkowodnych na północy USA i Kanady. Zimują w rejonach przybrzeżnych wzdłuż wybrzeży Atlantyckiego i Pacyfickiego.
Dieta
Roślinożercy: rośliny wodne, owady, skorupiaki, mięczaki.
Rozmnażanie
Parują na całe życie. Samica zkłada 3–9 jaj, inkubacja ok. 35 dni. Młode (cygnets) opieka obojga rodziców, opierzają po ok. 3 miesiącach.
Status ochrony
Kiedyś zagrożony, populacja znacznie wzrosła dzięki ochronie. Obecnie kategoria LC (najmniejsze zagrożenie) wg IUCN.