Ptaki są liczniejsze niż ssaki na wyspach przede wszystkim dlatego, że wiele ptaków potrafi latać. Ta zdolność pozwala im dotrzeć do odległych wysp, do których ssaki mają trudny lub niemożliwy dostęp. W efekcie wyspy często rozwijają zróżnicowane populacje ptaków przystosowanych do wielu siedlisk, podczas gdy społeczności ssaków pozostają bardziej ubogie.
To zjawisko nazywa się „filtrami dyspersyjnymi” – wyspy działają jak sito, przepuszczające latające gatunki i zatrzymujące nielatające. Dlatego na odległych wyspach (np. Hawaje, Galapagos) ptaki dominują, a ssaki rodzimie są rzadkie (często tylko nietoperze).