Hipoosmoregulacja to zdolność organizmu do utrzymania wewnętrznego równowagi osmotycznej w środowisku o niższym ciśnieniu osmotycznym niż jego płyny ciała. To krytyczne wyzwanie dla zwierząt żyjących w wodach słodkich, gdzie stężenie wody jest wyższe na zewnątrz niż wewnątrz ciała.
Organizmy słodkowodne narażone są na ryzyko nadmiarowego wniknięcia wody do komórek, co powoduje pęcznienie i zakłócenia. Aby przetrwać, wyewoluowały adaptacje hipoosmoregulacyjne. Obejmują one redukcję utraty niezbędnych substancji rozpuszczonych, aktywne wchłanianie jonów z wody otoczenia, lub obie rzeczy. Specjalizowane komórki, takie jak jonocyty w skrzeli i jelitach ryb, pomagają regulować wchłanianie jonów. Niektóre organizmy gromadzą też organiczne osmolity, by utrzymać równowagę wewnętrzną.
Poprzez utrzymanie właściwego ciśnienia osmotycznego, te zwierzęta zachowują integralność i funkcje komórkowe mimo życia w wodzie, która inaczej zaburzyłaby ich chemię.