Czas obiektywny a subiektywny
W opowiadaniu Ambrose’a Bierce’a zegary i zegarek kieszonkowy Farquhara to symbole gwałtownego kontraztu między czasem obiektywnym (nieubłagany, mierzony) a subiektywnym (rozciągnięty, zniekształcony w twarzy śmierci).
Funkcje literackie
- Ironia dramatu – czytelnik wie, że czas Farquhara się skończył, on myśli, że ma go nieskończenie wiele.
- Napięcie psychologiczne – tik-tak zegarka staje się hukiem grzmotu, każda sekunda to wieczność.
- Władza nad życiem – zegar w rękach sądów/strażników to kontrola nad momentem śmierci.
Iluzja i śmiertelność
W ostatniej chwili umysł Farquhara tworzy alternatywną rzeczywistość ucieczki – czas wewnętrzny rozciąga się, by zmieścić całe życie. Bierce pokazuje, jak krucha jest granica między życiem a śmiercią, a jak potężna iluzja czasu.