Gołębie wędrowne (Ectopistes migratorius) i gołębie miejskie (Columba livia) należą do różnych rodzin i wykazują istotne różnice. Oto główne:
1. Cechy fizyczne
- Gołębie wędrowne były nieco większe – do 40–43 cm (16–17 cali) długości. Miały długi, ostry ogon i charakterystyczne jaskrawienie piór, dające perłowy blask.
- Gołębie miejskie (kamienne/sierockie) są mniejsze – 30–35 cm (12–14 cali). Krótsze ogony, różne odmiany kolorystyczne: szare, brązowe, czarne, białe.
2. Siedlisko i zasięg
- Gołębie wędrowne: rodem z Ameryki Północnej, ogromne stada w lasach i zalesiach wschodnich USA i Kanady, od Atlantyku po Wielkie Równiny.
- Gołębie miejskie: rozprzestrzenienie kosmopolityczne – miasta, parki, wieś, pustynie. Bardzo adaptacyjne.
3. Zachowanie i stada
- Gołębie wędrowne: legendarne stada milionów osobników, zacierające słońce podczas migracji, najadające się orzechami, nasionami, owocami w lasach.
- Gołębie miejskie: mniejsze stada – kilkadziesiąt lub setki osobników.
4. Liczebność i status ochrony
- Gołębie wędrowne: niegdyś miliardy (pocz. XIX w.), ale przez nadmierne polowanie, utratę siedlisk i inne czyny wyginęły do 1914 r.
- Gołębie miejskie: stabilna, powszechna populacja. Doskonale zaadaptowane do środowiska miejskiego.
5. Migracje i ruchy
- Gołębie wędrowne: spektakularne migracje na duże odległości – wiosną i jesienią między miejscami lęgowymi na północy a zimowiskami na południu.
- Gołębie miejskie: potrafią dalekie loty, ale nie wykonują masowych migracji. Ruchy lokalne, krótkie loty po pożywieniu i gniazda.
Podsumowując, choć oba gatunki należą do rodziny gołębiowatych (Columbidae), różnią się budową ciała, preferencjami siedliskowymi, zachowaniem stadnym, statusem populacji i wzorcami migracyjnymi. Gołębie wędrowne były niegdyś obfite i niesamowite, ale zgineły przez działalność ludzi; gołębie miejskie dalej kwitną i adaptują się do światowych środowisk.