Skrzydła kolibra
17 gatunków kolibrów (Trochilidae) w Ameryce Północnej. Wyjątkowo wysoki metabolizm dzięki unikalnym umiejętnościom lotu: w górę, dół, przód, tył, bok, do góry nogami. Łapki tylko do siedzenia – by przemieścić się o 5 cm, muszą lecieć. Żyją 3–4 lata.
Specyficzny lot dzięki budowie skrzydeł. Skrzydła elastyczne w barku – jedyny ptak czerpiący siłę z ruchu w górę, nie tylko w dół. Machają poziomo w śladzie ósemki, zmieniając kąt i ruch. Zawisają / „łyżwią” w powietrzu: pionowa postawa, rozstawianie i zamykanie piór ogonowych. Nie odbijają się od posady – wznoszą się machając skrzydłami z pełną prędkością. Częstotliwość machania zależy od wielkości – mniejszy ptak = szybsze machanie. Większość północnoamerykańskich: średnio 53 uderzenia/sek.
Charakterystyka piór skrzydeł
Jaskrawoprzebarwione pióra gardła samców (gorgets) – wśród najbardziej wyspecjalizowanych piór ptaków. ok. 1/3 zewnętrznej części każdego pióra jest przebarwione. Przebarwienie powstaje od gładkich, płaskich, barwotwórczych „barbules” (małych podpiór w piórze). Pigmenty ułożone w kompaktową mozaikę 8–10 warstw – intensywne kolory, efekty wizualne przy różnych kątach światła. Unikalne efekty = struktura fizyczna piór + załamanie światła + pigmentacja (melanina).
Kolibry Allena i Anny
Samiec Allena (Selasphorus sasin): mniejszy od samicy, miedziano-czerwone gardło, metalicznie brązowo-zielone grzbiet i głowa. Samica: białe piersi/gardło z czerwonymi plamkami. Anna (Calypte anna): ciemne skrzydła z białymi końcówkami. Samiec: białe plamki pod oczami, głęboko przebarwione czerwone gardło i głowa.
Kolibry beryline i czarnogardłowe
Beryline (Amazilia beryllina): szmaragdowo-zielone ciało, fiolet na dole, skrzydłach, ogonie. Czarnogardłe (Archilochus alexandri): najmniej kolorowe, czarne gardło z białym obręczem.
Kolibry niebieskogardłe i szerokodziobne
Niebieskogardłe (Lampornis clemenciae): największe. Cienkie białe pasy nad i pod oczami. Samiec: jaskrawoniebieskie gardło, ciemnoniebieski ogon. Szerokodziobne (Cynanthus latirostris): metalicznie niebieskie gardło, pomarańczowo-czerwony dziób. Samiec: czarne końcówki dzioba.
Kolibry szerokoodogonowe i bułkowate
Szerokoodogonowe (Selasphorus platycercus): skrzydła tworzą świsty w locie (jak świerszcz). Samiec: różowe gardło, samica: czarne plamy na piersi, miedziany ogon. Bułkowate (Amazilia yucatanensis): białe pierścienie wokół oczu, beżowy brzuch.
Kolibry kalliope i Costa
Samiec kalliope (Stellula calliope): fioletowe znaki od gardła. Samica: ciemne pasma na gardle. Samiec Costa (Calypte costae): fioletowo-fioletowa głowa, niezwykle długie pióra gardła. Samica mniej kolorowa, bez długich piór, zielony grzbiet i głowa.
Kolibry lucyfer i magnifikentne
Lucyfer (Calothorax lucifer): unikalny dziób wygięty w dół. Samiec: magentowe gardło. Magnifikentne (Eugenes fulgens): drugie co do wielkości. Fioletowe czoło i czubek. Samica: perłowo-szare końcówki piór ogonowych.
Kolibry rubinogardłe i rufusowe
Rubinogardłe (Archilochus colubris): najczęstsze w Ameryce Północnej. Samiec: jaskraworubinowe gardło, widelcowy ogon. Samica: białe gardło. Rufusowe (Selasphorus rufus): jaskrawopomarańczowo-czerwone gardło, białe piersi.
Kolibry fioletowokoronowane, białeouchate i Xantusa
Fioletowokoronowane (Amazilia violiceps): fioletowoniebieskie głowy, czerwone dzioby z ciemnymi końcówkami. Białeouchate (Hylocharis leucotis): jaskrawa niebiesko-zielona broda, białe pasy uszne, czerwone dzioby. Xantusa (Hylocharis xantusii): biały pas od oczu, cynamonowy brzuch.