Wygląd
Dzięcioł czerwonobrzuchy (Melanerpes carolinus) – średni, wielkość drozda, powszechny w USA. Rodem z umiarkowanych rejonów Ameryki Północnej. Często mylony z rzadkim dzięciołem czerwonogłowym, podobny do złotoczelnego – ale wyraźne różnice.
Identyfikacja: czarno-biały, zebrowaty wzór na skrzydłach i grzbiecie. Błędnie mała rdzawa plama na białym brzuchu = nazwa. Samiec: jaskrawoczerwony czepiec od czoła do karku. Samica: czerwień tylko na tylnym karku. Młodociane bez czerwi. Obie płci: długie, grube, czarne dzioby, szare nogi, zygodaktylne palce (2 do przodu, 2 do tyłu) – wspinanie po pniach.
Zasięg
Nazwa naukowa: Melanerpes carolinus (dawniej obfitość w Karolinie Płd. i Płn.). Dawno: lasy Georgii, Wirginii. Ostatnio: zachód do Nowego Meksyku, Pojezierza Wielkie, północ do Ontario i Nowego Jorku, południe do Zatoki Meksykańskiej.
Siedlisko
Ciepłe lasy i bagna z bogatym pożywieniem: stare lasy liściaste, sosnowe płaskowyżowe, klonowe i topolowe, bagna, doliny rzek. Najczęściej poniżej 600 m n.p.m.
Migracje
Nie technicznie ptak wędrowny. Gniazda w pniach drzew = ciepło zimą. Ale ekspansja zasięgu → więcej zachowań migracyjnych w najzimniejszych miesiącach: ruch na południe w ramach zasięgu lęgowego.
Niektóre zimują na północy. Badacze: zmiana klimatu + bogactwo karmników. Ekspansja zasięgu budzi obawy: wypieranie gatunków rodzimych przez agresję i szersze preferencje pokarmowe/siedliskowe.