Pospolity w wschodnich USA i południowo-wschodniej Kanadzie – dzięcioł czerwonobrzuchy (red-bellied woodpecker) żyje w różnych lasach liściastych. Wszystkie dzięcioły mają unikalne adaptacje biologiczne, pozwalające im ewoluować w unikalne gatunki drzeworóbcze, żywiące się mieszkańcami wnętrza drzew. Czerwonobrzuchy to doskonały przykład sukcesu tych adaptacji z kilkoma własnymi cechami szczególnymi.
Twardy dziób
Wyewoluował supertwardy, wytrzymały dziób do dłubania kory liściastych drzew i wydobywania chrząszczy, mrówek, koników i innych owadów chowających się w kórze. Również do otwierania żołędzi i twardych orzechów/nasion. Ten dziób gra rolę w zachowaniu towarzyskim: stukają głośno po drzewach i nawet słupach metalowych, by przyciągnąć partnera. Czasem stukają w samochody – niszcząc lakier.
Kościste języki
W przeciwieństwie do ludzkich/zwierzęcych języków – języki dzięciołów wspierane są krzepicą i kością (jak ludzki nos). Ten kościsty język działa jak ludzki palec – wyczuwa ofiary ukryte w korze po pęknięciu dziobem. Czerwonobrzuchy mają jedne z najdłuższych takich języków – wystają 3x długość dzioba, pozwalając głęboko badać dziury w drewnie pod kątem jedzenia.
Czaszka odporna na wstrząsy
Bo dzięcioły mruczą głową w twarde powierzchnie – specjalne adaptacje chronią mózg przed wstrząsem. Minimalna przestrzeń dla mózgu w czaszce czerwonobrzuchego – minimalizuje ryzyko wstrząśnięcia.
Jaskrawe kolory
Jak wiele ptaków – samce mają jaskrawe kolory przyciągające samice. Jaskrawy czerwony znak na głowie i brzuchu doskonale widoczny na białym śniegu – cecha wschodnich lasów, gdzie żyją.