Rak piaszczysty (Chamaesipho tasmanica) – skorupiak tylko na wybrzeżu południowo-wschodniej Australii (Nowa Południowa Walia – Tasmania). Przez życie adaptuje się z pływającego planktonu do skorupiaka zamkniętego w płytach chroniących z własnych wydzielin.
Lokalizacja
Lokalizacja wpływa na rozmiar dojrzałego: od >6 mm (1/4 cala) do ~2,5 cm (1 cal). Przetrwa w strefie międzyprzypływowej południowo-wschodniego wybrzeża. Większe osobniki w głębszych partiach skał wybrzeżnych (Marine Education Society of Australasia). W przeciwieństwie do innych raków (drewno, ujścia), ten przystosował się do życia wyłącznie na skałach. Receptory wykrywają skałę, chemizm dorosłych tworzy strukturę pszczeliego woska z wielu raków.
Żerowanie
Raki używają cirripedów – długich, pierzastych struktur wyciąganych z pancerza przez zawór z dwóch płyt. Łapią pokarm przywieziony przepływem. Rak piaszczysty: plankton z napływu. Skoro nie może się ruszyć po przyssaniu do skały – zależy od przepływu.
Cykl życia
Przemiany: proste plankton pływające po pożywieniu. Faza cyprydowa – przerywa jedzenie, szuka miejsca by przyssąć anteny. Dla raka piaszczystego: skała. Obecność grupy dorosłych = sygnał dobrego miejsca. Wielkie skupiska – płytki nie rozpoznawalne jako osobne. Po przyssaniu: ochrona sekrecją 4 głównych płyt pancerza.
Zawór
Gdy nie zakryty wodą – zamyka dwie płyty otworu żerowego. Przetrwa bez utraty wody (Barwon Bluff Marine Sanctuary). Przy napływie – otwiera, żeruje, woda otacza.