Moccasin wodny (Agkistrodon piscivorus), zwany też „moccasinem wodnym”, to gatunek węża z południowo-wschodnich USA. Duże węże, 60–120 cm. Silnie jadowite. Posiadają kilka adaptacji ułatwiających przetrwanie.
Jamki termiczne
Moccasiny wodne, jak inne węże z podrodziny Crotalinae (np. węże dziurawice), posiadają specjalistyczne jamki twarowe blisko szczęk. Pozwalają one wyczuwać ciepło – to jak wykrywają ofiary w nocy. Żerują na jaszczurkach, ptakach, rybach, gryzoeniach, nawet młodych aligatorach. Dzięki jamkom wyczuwają zbliżenie ofiary, uderzają, paraliżują jadem.
Polowanie nocne
Moccasin wodny to nocny drapieżnik. Najbardziej aktywny po zmroku. Często w suchym, gorącym klimacie – w dzień się chowa, wychodzi polować, gdy temperatura spada. Wiele ofiar (myszy, szczury, jaszczurki nocne) też aktywne w nocy.
Kolor wnętrza pyska
Nazwa „cottonmouth” (bawełniany pysk) pochodzi od białego koloru wnętrza pyska. Cecha obronna. Gdy zagrożony, wąż unosi się i otwiera pysk, pokazując białe wnętrze. Rzadko gryzie bez prowokacji, ale jasny kolor odstrasza drapieżników – wygląda groźnie.
Migracje
Choć kojarzone z wodą, moccasiny mogą przebywać z daleka od zbiorników. Idą tam, gdzie jest jedzenie. Jeśli rzeka uboga w ofiary (jaszczurki, ryby), wąż wędruje szukać bogatszych miejsc. Często w wyschniętych rowach, gdzie ryby i małe zwierzęta wodne są uwięzione.