Życie w pustyni trudne – zwierzęta muszą dokonać wielu adaptacji by przetrwać w suchym klimacie. Upał słońca i niedobór wody wymuszają oszczędzanie wilgoci w ciele, metody magazynowania wody wewnętrznie i zapobiegania ucieczce.
Redukcja ekspozycji na słońce
Upał stały zagrożenie – wysuszanie, zużycie zapasów wody. Gatunki pustynne wywinęły wiele sposobów ucieczki. Jedna: redukcja powierzchni ciała – małe stworzenie mniej narażone na słońce niż duże. Większość gatunków w suchym klimacie jest bardzo mała. Inna: fizyczna ucieczka od słońca. Wiele zwierząt nocne lub zmierzchowe, aktywne nocą/zmierzchem, dzień w cieniu/norach.
Zapobieganie utracie wody przez skórę
Kluczowe – doskonałe u wielu pustynnych mieszkańców. Jaszczurka piaskowa i ropucha rogata – gruba, nieprzenikalna skóra. Ssaki pustynne – mniej gruczołów potowych niż odpowiedniki w klimacie umiarkowanym, przetrwują większe wahania temperatury ciała. U ludzi +2°C = choroba, u wielbłąda +14°C zanim zacznie pocić.
Zapobieganie utracie wody z odchodami
Mocz i kal większości gatunków = dużo wody. Pustynne zwierzęta nie mogą sobie na to pozwolić – wywinęły suche metody. Ptaki pustynne wydalają sól bez wody przez gruczoły przy oczach. Kal wielu pustynnych zwierząt = twarde, suche kuleczki, minimalna woda. Wielbłądy i kangury potrafią zamieniać mocznik w białko używalne – redukują moczowanie.
Zatrzymywanie wody w ciele
Niektóre (gryzonie pustynne) czerpią wodę z roślin. Inne muszą pić, ale długo bez wody – muszą magazynować. Wbrew mitowi: grzbiet wielbłąda to tłuszcz, nie woda. Wielbłąd trzyma wodę rozrzedzając krew, magazynując w krwiobiegu i tkankach. Jaszczurka pustynna – podobnie w jelitach.