Szopy (raszki) to jeden z najliczniejszych ssaków Ameryki Północnej – występują niemal w całym kraju. Zasięg: od północnej Kanady po Amerykę Środkową. To adaptacyjność gatunku sprawiła, że jest tak powszechny.
Adaptacje fizyczne
Główna przewaga: ręce prawie ludzkie. Łapy szopy to miniaturowe ludzkie dłonie – zręczne, zdolne do złożonych zadań. 5 palców pomaga szukać jedzenia w trudno dostępnych miejscach i sprawnie wspinać się po czymkolwiek, co oferuje chwyt. Solidne ciało i kości chronią przy upadkach – do 12 m (40 stóp) bez szkodzi. Mimo krótkich nóg potrafią biec do 24 km/h (15 mph).
Adaptacje behawioralne
Zimą, gdy jedzenia mało, szopy nie śpią zimą, ale drzemą dłużej w najgorszą pogodę. Żyją z rezerw tłuszczu, tracąc do połowy masy ciała. Elastyczne w doborze domu: dziury w kładkach, jaskinie, nory suslików, opuszczone budynki, strychy zajętych budynków.
Adaptacje dietetyczne
Klucz sukcesu: elastyczność diety. Zręczne łapy czynią szopę sprawnym rybakiem – chwytają małe ryby i krewetki z rzek. Wszystkożercy oportunistyczni – jedzą co obfite w zasięgu. Niektóre regiony: owoce i rośliny większość diety. Inne: małe ssaki, płazy, owady. W miastach, gdzie mniej jedzenia dziczego – szukają u ludzi, plątając kosze na śmieci. Wielkość i zręczne palce pozwalają przewracać kosze i zdzierać pokrywy.
Obrona przed drapieżnikami
Szopy potrafią bronić się przed niektórymi drapieżnikami, walcząc z zwierzętami prawie dwukrotnie większymi z zaciętością. Główna obrona: tryb nocny. Szybkie wspinanie się ucieczka od drapieżników naziemnych. Mimo unikania i walki – padają ofiarami kojotów, wilków, węży, dużych jastrzębi.