Kaczki – mistrzowie pływania, łowienia i startu z wody
Kaczki są zaadaptowane do pływania, łowienia w wodzie i startu z wody. Ich adaptacje behawioralne często wynikają z adaptacji fizjologicznych. Naukowcy skupiają się na morfologii, ale gdy cechy behawioralne wiążą się z genetyką – utrwalają się w gatunku przez selekcję.
Palmata stopy
Palmata stopy do pływania. Rozciągają się i kurczą inaczej, by maksymalizować ruch w wodzie. Stopę są twarde, bez nerwów i naczyń krwionośnych – kaczka pływa w lodowatej wodzie. Pływanie powoduje chodzenie kaczczym chodem. Gatunki się różnią: kaczka mandaryńska ma silniejszy chwyt – szuka schronienia w drzewach.
Silne dzioby
Dziób, dieta i sposób łowienia są powiązane. Wszystkie kaczki mają łamelle (wystąpienia kostne) na dziobach, ale niektóre mają szersze dzioby z błonami do filtrowania wody po mniejsze zwierzęta. Inne – długie, ząbkowate do cięcia ryb, mięczaków, płazów. Kaczki też rozprowadzają olej dziobem po piórach.
Oleiste pióra
Zachowanie zwane czesaniem (preening) czyni pióra wodoodpornymi. Gruczołek uropygialny (pod ogonem) wydziela olej, który kaczka dziobem i głową rozsmarowuje po piórach i ciele. Olej utrzymuje ptaka suchego. Suchy = ciepły i lekki do szybszego pływania i lotu.
Kaczka krzyżówka – przykład adaptacji
Samice: brązowe pióra maskują w trzcinie nad wodą. Młodzież podobnie. Samce: zielona głowa, po sezonie lęgowym tracą kolorystykę. Samice wychowują młodzież – przy niebezpieczeństwie głośno kwaczą i odlatują, ciągąc drapieżnika na siebie. Młodzi uczą się stać nieruchomo i milczeć. Jeśli drapieżnik goni – samica ląduje na otwartej wodzie i udaje ranną. Kaczka krzyżówka startuje z wody prawie pionowo dzięki siłę skrzydeł i pracę stóp.