Wstęp
Od urodzenia młode ptaki muszą adaptować się do otoczenia, by przetrwać i rozwinąć się. Adaptują się behawiorowo i strukturalnie, by pokonać drapieżniki i czynniki środowiskowe. Adaptacja behawiorowa następuje szybko w procesie wzrostu, wyposażając ptaki w umiejętności życiowe. Choć występuje u wszystkich ptaków, większość gatunków wykazuje różne techniki.
Intrygowanie (Imprinting)
Kluczowa, nieodwracalna faza uczenia się, gdy ptaki mają 7–14 dni. Młode zyskują tożsamość gatunkową. Intrygowanie kieruje rozwojem zachowań gatunkowych – tryty, parowanie. Dlatego ważne naturalny proces. Ptaki wychowane przez ludzi intrygują na ludzi. Np. młode papugi jako zwierzaki naśladują mowę ludzką w okresie odstawiania. Ptak wychowany wyłącznie przez ludzi brakuje umiejętności przetrwania w naturze, mimo umiejętności lotu.
Wezwania żebracze (Begging Calls)
W naturze, gdy w zrębie 8 piskląt, zazwyczaj 4 przetrwa do stadium opierzania. Konkurencja o jedzenie – te, które dają najgłośniejsze i najdłuższe wezwania, dostają najwięcej jedzenia od matki. Np. pisklęta czyżyka tkaniny modyfikują długość, ton, amplitudę wezwań, dodając tryly i krótkie gwizdy. Im bardziej głodne, tym bardziej unikalne wezwanie. Starsze pisklęta wypychają mniejsze rodzeństwo, blokując dostęp do jedzenia.
Stadnienie w celu ochrony (Flocking for Protection)
Młode ptaki adaptują się behawiorowo, by chronić się przed warunkami i drapieżnikami. Papużki (parrotlets) rodzą się bez ochrony, z rzadkim puchem. By się izolować od zimna i ocieplić, chuligną się, kupując się na siebie – najmniejsze na dole, największe na górze. Pisklęta ptaków wodnych i pingwinów uczą się od rodziców chuligania – zwiększa szansę przetrwania do kolejnego sezonu.
Pasożyty gniazdowe (Brood Parasites)
Niektóre ptaki nie dają opieki rodzicielskiej ani nie budują gniazd. Składają jaja w czych gniazdach. Tzw. pasożyty gniazdowe: kukułki, woskowaty (honeyguides), krowie ptaki (cowbirds). Krótsze okresy inkubacji, jaja w gniazdach mniejszych ptaków – przewaga konkurencyjna. Młode pasożytów adaptują się, grożąc rodzeństwu gospodarza. Rosną szybciej, większe, wołają głośniej/dłużej – eksploatują skłonność rodziców do karmienia największego/osiągającego najwyżej. Młode pasożytów zagłodzają rodzeństwo pospolite, wypychając z gniazda i rywalizując o całe jedzenie.