Wółk wodny (Microtus richardsoni) to mały gryzoń z rodzaju wółków łąkowych. Jak nazwa wskazuje, to gatunek półwodny, nazywany też wodnym szczurem. W porównaniu do innych wółków jest jednym z większych – nazywany też wielkim wółkiem wodnym.
Opis
Długość do ok. 25 cm (10 cali), waga do 140 g (5 uncji). Ubarwienie szaro-brązowe do ciemnobrązowe, czasem rdzawe. Brzuch bielszy, szarobiały. Wygląda jak duża mysz: małe zaokrąglone uszy, spiczyny rył, długi cienki dwukolorowy ogon. Przecięciwy górne wyraziste, nieustannie rosnące (zużywane gryzieniem).
Zasięg i siedlisko
Rodzimy w zachodnich USA: od południowej Brytyjskiej Kolumbii i Alberti po Utah. Zawsze blisko wód w siedliskach alpijskich i subalpijskich (900–3000 m n.p.m.). Dwa oddzielne populacje: Kaskady i Rocky Mountains. Żyją w złożonych systemach nor w brzegach rzek – z wieloma wejściami, częściowo pod wodą.
Dieta
Wyłącznie roślinna. Latem zjada dziennie jedzenie równe swojej wadze: lilie lawinowe, łubinowe, kopytnice, psie zęby. W rejonach rolniczych uważany za szkodnika (zboża, ziemniaki, rabarbary). Zimą mniej aktywny, nie śpi zimą – żyje z martwych roślin i korzeni.
Rozmnażanie
Poza sezonem rozrodczym żyją samotnie. Sezon: połowa czerwca – koniec sierpnia. Zazwyczaj dwa mioty w norze samicy. Ciąża ok. 22 dni, 2–8 młodych. Samica opiekuje się do odstawienia, potem mało. Młode szybko dojrzewają – z pierwszego miotu mogą rozmnażać się w tym samym sezonie.