Pająki budzą strach u dzieci i dorosłych. Tarantule, zwłaszcza, z dużymi, owłosionymi ciałami i kłami z jadem. Często nieporozumiane, uważane za groźne, a w rzeczywistości poszukiwane jako nietypowe zwierzaki domowe. Należą do klasy Arachnida, rzędu Araneae, rodziny Theraphosidae. Termin „tarantula” obejmuje ponad 850 gatunków.
Tło historyczne
Nazwa „tarantula” od włoskiego miasta Taranto. W XV w. Europejczycy na południu nazywali tarantulą pavučka wilczego (Lycosidae) i wierzyli, że jej ugryzienie chorobę tarantyzm. Ugryzieni leczyli się tańcem tarantella. Strach przed pavučką i tarantyzmem sprawił, że inne duże, straszne pająki nazwano tarantulami. Amerykanie swobodnie nakleili etykietę na różne gatunki z rodziny Theraphosidae, zupełnie inne od europejskich pavučków.
Anatomia
Ekzoszkielet – zewnętrzna twarda skorupa dająca kształt. Ciało pokryte sierścią/włoskami, może być przeźroczyste, brązowe, inne kolory. Ciało podzielone na dwie główne części: przednia (cefalotoraks) i brzuch (opistosoma). Pędzel (pedicel) – wąska talia łącząca części. Cefalotoraks: głowa, ustne narządy, kły, oczy. Do niego przyrastają 4 pary nóg. Mimo 8 oczu, tarantule słabo widzą – poświęcają się dotyku, smaku, wchu.
Dieta
Drapieżne, jedzą inne owady. Polują na żywą, ruchomą ofiarę. Potrafią przetrwać miesiące bez jedzenia. W niewoli: świerszcze, szczury, larwy mącznika, sarany. Największe (Goliath, Brazylijska Łosoś) potrzebują myszy. W naturze Goliath poluje na węże, jaszczurki, żaby, ropuchy, inne tarantule.
Rozpowszechnienie
Tarantule na całym świecie w strefie tropikalnej i subtropicalnej: Ameryka Środkowa/Płd., Karaiby, Australia, Indo-Pacyfik, Azja Płd., Madagaskar, Afryka, Europa Płd., Bliski Wschód. W USA od Kalifornii do Missisippi. Siedliska: gorące pustynie, sawanny, lasy deszczowe. W naturze: kopią w ziemi lub żyją na drzewach.