Gołębi wędrowny (passenger pigeon) – rodzimy ptak USA, wyginął w naturze końcem XIX w., w niewoli 1914 r. (Smithsonian). Migracja zaczynała się wczesną wiosną – północy na legowiska i pożywienie, potem powrót na południe USA na zimę.
Historia
Wyginanie dobrze udokumentowane przez ogromne liczby przy odkryciu Ameryk. 3–5 mld osobników w USA za Europy. 25–40% całej populacji ptaków USA (Smithsonian). Ostatni w niewoli, Martha, zmarła w ZOO Cincinnati 1.09.1914, wiek 29 lat.
Siedlisko
Ogromne stada wymagały wielkich lasów liściastych do gniazdowania. Gałąze łamały się pod wagą ptaków (Birds of North America). Gdy europejscy osadnicy wycinali lasy pod rolnictwo – gołębie zmieniły dietę na zboża. Przez rok: bukiewice, dębowe żołędzie, kasztany, nasiona, jagody + robaki/owady wiosną/latem.
Migracja
Jesienią/zimą – południowe USA. Gdy śnieg topnieje – północ do centralnego USA. Wiosną – legowiska. Po legowaniu – dalej na północ na pożywienie (późne lato). Jesienią, przy chłodach – migracja na południe do miejsc zimowych.
Życie wędrowne
Gołębi wędrowny = ptak nomadyczny (Birds of North America), zmieniał obszary w poszukiwaniu jedzenia. Ruch inny co rok. Południowa migracja: wybrzeże atlantyckie Wirginii i Karoliny. Północna: często za Apalaczami. Migracja trwała dni, niebo zaciemniane liczbą ptaków.