Wielotorbielowa choroba nerek (PKD) to choroba dziedziczna, w wyniku której na jednej lub obu nerach kota pojawiają się pęcherzyki wypełnione płynem. Torbiele są obecne przy urodzeniu i rosną wraz z wiekiem kota. W miarę wzrostu mogą uszkadzać tkankę nerkową i uniemożliwiać prawidłowe funkcjonowanie. Jeśli nie wyleczone, ostatecznie spowodują niewydolność nerek, bo narządy przestaną sprawować swoje funkcje.
Czynniki ryzyka
PKD to choroba genetyczna, dziedziczna, dotykająca głównie kotów rasy perskiej, choć u British Shorthair, Himalayan i innych ras egzotycznych też udokumentowano ten stan. Koty mogą odziedziczyć gen PKD od jednego lub obojga rodziców. Heterozygotyczny kot ma jeden gen PKD, a homozygotyczny – dwa. Heterozygoty mogą przekazać gen 50–75% potomstwa, a 100% potomstwa homozygotów go otrzymuje.
Objawy
Objawy PKD mogą nie być widoczne przez lata, zależnie od liczby torbieli i ich wielkości. Według Pet Education, objawy zazwyczaj pojawiają się między 3. a 10. rokiem życia, a większość kotów zaczyna je pokazywać w 7. roku. Typowe objawy: utrata wagi, wymioty, depresja. Powiększone nerki też są powszechne. Kot może też mieć zwiększone pragnienie i moczowanie.
Diagnoza
PKD potwierdza się kombinacją metod: USG, badanie fizjologiczne i test genetyczny. Pet Education donosi, że kocięta w wieku 10 miesięcy można zdiagnozować USG szukając torbieli na nerkach. Weterynarz może też wypalpowac powiększone lub zniekształcone nerki. Wymaz z wnętrza policzka kota można przetestować na gen PKD dla pewnej diagnozy.
Leczenie
PKD jest postępująca i nieodwracalna. Torbeli nie da się usunąć chirurgicznie ze względu na ich liczbę i mały rozmiar. Leczenie sprowadza się do radzenia sobie z ostateczną niewydolnością nerek. Płyny dożylnie lub podskórnie by zapobiec odwodnieniu. Dieta może zostać zmieniona na wyższą zawartość potasu i niższą fosforu. Leki mogą kontrolować wymioty, nadciśnienie i spowalniać postępowanie niewydolności nerkowej.
Prewencja / Rozwiązanie
Ponieważ PKD jest chorobą genetyczną, jedynym sposobem na zapobieganie jest nie hodowanie kotów noszących gen. Hodowcy ras narażonych powinni parzyć tylko koty uznane za PKD-negatywne w badaniu USG nerek. Koty PKD-pozytywne powinny zostać sterylizowane/kastrowane, by przerwać łańcuch genetyczny choroby.