Koty perskie są skłonne do wielu problemów skórnych – od łagodnych po ciężkie, niektóre występują też u innych ras. Diagnozę postawi weterynarz po badaniu skóry (skrobienia, mikroskopia, bakterie, grzyby, pasożyty).
Infekcje dermatofitowe (grzybica)
Infekcja grzybicza 4 gatunkami. Perskie koty szczególnie narażeni. Jeden gatunek to grzybica (ringworm) – to grzyb, nie robak. Grzyb żyje w pęcherzykach włosowych -> wypadanie włosów, okrągłe guzki, chrupąca obwódka.
Zespół ziarniniakowo-granulomatozy (EGC)
Zespół trzech reakcji, zazwyczaj 2+ jednocześnie:
1. Zwłóknienia nieuleczalne (indolentne) – w jamie ustnej, górna warga.
2. Granulomy eozynofilowe – udla, poduszki łap, twarz, jamę ustną. Objaw: opuchlona dolna warga/broda, białe guzki wokół ust.
3. Płytki eozynofilowe – tułów, udla. Wybocone, owalne, wypadają włosy.
Trądzik
Częsty u perskich, czarne komendy. Wyglądają jak brud pchli. Łatwe leczenie: antybiotyki, kortykosteroidy, szampony z nadtlenkiem benzoesowym. Często przyczyna: misy plastikowe -> zmień na stalowe/ceramikowe.
Idiopatyczne zapalenie twarzy perskiego
Cięższa forma trądziku. Twarz zakorczona czarnym, woskowatym nalotem na brodzie i okoach. Płaska twarz persa sprzyja zatrzymywaniu pokarmu/wody w skróconej futrze i fałdach -> łagodny trądzik. Mycie twarzy po jedzeniu pomaga. Misy plastikowe też winne.
Ropnica (Mange)
Jak każdy kot, persy chorują na ropnicę – pasożyty ropnicowe w skórze. Ropnica demodektyczna -> swędzące guzki. Ropnica notoedryczna (ropnica kota) -> wypadanie włosów, intensywny świąd, rozprzestrzenia się od twarzy/uszu na całe ciało.