Nazwa „Ragdoll” (lala) idealnie pasuje – te koty stają się miękkie jak pluszak w rękach tego, kto je podniesie. Osoby preferujące „gadatliwe” lub bardzo aktywne koty nie będą zadowolone z ragdolla. Ale jeśli szukasz towarzyszącego kota, który jest delikatny, luźny i dobry z dorosłymi i dziećmi – ta rasa może być idealnym wyborem.
Identyfikacja
Te duże, mięśniaste koty są ciężkie, mają duże tyły i szerokie klatki piersiowe. Samce dorosłe średnio 5,5–9 kg, często więcej; samice 4,5–7 kg. Ragdolle dojrzewają wolniej niż inne rasy – kończą wzrost ok. 3. roku życia.
Ogon puszysty, sierść średniej długości, wymaga rzadkiego czesania, bo odporna na filcowanie. Sierść wokół szyi (kołnierzyk) dłuższa i grubsza, tak samo na tylnych łapach (spodenki). Sierść tak miękka, że porównuje się do sierści królika.
Oczy duże, niebieskie, owalne. Profil słodkiej twarzy: nos uniesiony „jak stok narciarski”, duże, zaokrąglone uszy nieco przesunięte do przodu.
Cecha
Osoby chcące psa w ciele kota powinny rozważyć ragdolla. Te łagodne, łatwogodne koty kochają interakcję z ludźmi i chcą być w centrum wszystkiego, co robią ich ludzie. Zazwyczaj nie przeszkadza im bycie trzymanym na plecach w rękach rodzinnych, słyną z podążania za ludźmi, jak psy. Ragdoll uważa się za komitet powitalny domu i prawdopodobnie jako pierwszy wita gości, starając się, by poczuli się wie w domu, oferując afekt i swoje zabawki. Choć czasem cicho wypowiadają opinie, nie oczekuj, by ragdoll był gadatliwy ani tak głośny jak inne rasy.
Typy
Choć istnieją trzy odręczne wzory kolorystyczne, standard rasy wymaga, by wszystkie były „pointed” (pointed = punkty). Ciało kota może być dowolnym kolorem jednolitym, a „punkty” – twarz, uszy, łapy, ogon – ciemniejszym odcieniem. Wszystkie koty pointed (ragdoll, himalajski, syjamski) rodzą się całkowicie białe. Kolory dorosłe zaczynają się pojawiać wcześnie, rozwijają się w czasie i pogłębiają w dorosłości.
„Colorpoint” ragdoll – bez białych oznaczeń. Mają ciemne punkty uzupełniające jaśniejsze ciało, a poduszki łap i „skóra” nosa kolorowe jak punkty.
„Mitted” ragdoll – jak colorpoint, ale z białymi oznaczeniami: białe „rękawiczki” na przednich łapach, „buty” na tylnych łapach dochodzące w górę nóg, biały podbródek, pasek na brzuchu i kołnierzyk.
„Bi-color” ragdoll – kolor ciała tworzy siodło na grzbiecie, uszy i ogon to ciemne punkty. Ciemniejsza maska na twarzy to odwrócone „V” między oczami objęte pyszczkiem. Reszta sierści biała, poduszki i nos różowe.
Historia
Rasa ragdoll powstała w 1960 r. dzięki Ann Baker z Kalifornii, która skrzyżowała białą perską samicę z burmezyem, dodając kolejne pokolenie burmezy. Choć Międzynarodowe Stowarzyszenie Kota Ragdoll (IRCA), założone w 1971 r., nie istnieje, rasa nie została niezauważona. Denny i Laura Dayton zasługują na rozpoznanie potencjału i kupno oryginalnej pary hodowlanej IRCA. Daytconti hodowali selektywnie pod kątem wielkości, łagodnego usposobienia i cechy niespójnej z kotem: stawania się miękkim przy podniesieniu. Piękna kolorystyka wciąż ważna w standardzie.
Rozważania
Prawie wszystkie naturalne instynkty przetrwania i samoobrony wyhodowano z ragdolli. To czyni ich pragnionymi jako łagodne, zrelaksowane pupile, ale oznacza też, że nie mają pojęcia, jak się bronić. Łatwo je uczyć chodzić na smyczy, by można było wyprowadzać na spacery, ale powinny być wyłącznie kotami domowymi.
Choć ich sierść odporna na filcowanie nie wymaga dużo pielęgnacji, i nie liniej mocno, ragdollowie uwielbiają bycie czesany. Czyszczenie i grzebienie to przyjemne doświadczenie wiązania, które powinno dzielić pupil i opiekun.
Przyjazne usposobienie ułatwia trening z pozytywną motywacją. Bardzo chętnie upodabniają swoim ludziom i chętnie reagują na wysiłki treningowe, np. używanie drzewka do drąpania zamiast mebli, jeśli po prostu nagradzasz dużą chwałą i przytulankami za poprawne zachowanie.