Właściciele chcą zbalansowaną dietę, ale trudno odczytać etykiety. Weterynarze: mięso, warzywa, zboża pełne, bez napełniaczy. Producenci muszą podawać WSZYSTKIE składniki, ale terminy „by-product”, „by-product meal”, „meat by-product” definiuje AAFCO. Konsument musi umieć czytać etykiety.
By-products (produkty wtórne)
„Wołowe/kurczakie/jagnięce by-products” = części zwierzęce nieprzeznaczone do spożycia ludzkiego: krew, kości, tkanki, wnętrzności. NIE powinny zawierać: zęby, sierść, kopyta, rogi (poza śladami). „Wołowe by-products” = TYLKO z cielęcych, analogicznie kurczak/jagnięcina. Kontrast: „wołowina/kurczak/jagnięcina” = mięso i skóra – to, co ludzie uważają za jadalne.
By-product meal (mąka z produktów wtórnych)
„Meal” = zmielone części wskazanego zwierzęcia. „Kurczak meal” = mięso i skóra zmielone. Dotyczy też „by-product meal”. „Kurczak by-product meal” = wszystko co wyżej + części do zmielenia: łapy, niedojrzałe jajka, chrzęst. Bez zębów/sierści/kopyta (poza śladami).
Meat by-products (produkty wtórne mięsne – nieokreślone źródło)
Jeśli etykieta NIE podaje zwierzęcia przy „by-products” – źródło niejasne. Nazwa karmy „Kurczak z ryżem” NIE gwarantuje, że „meat by-products” to kurczak. „Mięso” na etykiecie = prawie każde ssak. Może zawierać zwierzęta niezdatne do ludzkiego spożycia: 4-D Meat (martwe, umierające, nieprzytomne, chore). Może: zwierzęta pobite, a nawet domowe (psy, koty).
Wartość odżywcza – spory
Opinie podzielone. Niektórzy: psy ewoluowały jedząc trupy (wętrzewia, kości) → by-products OK. Inni: prawa etykietowania niejasne → unikać (bakterie, choroby). Trzecie: nie by-products problemem, ale ich STĘŻENIE. Łapy, chrzęst = białko, ale słabo przyswajalne. Najlepsze wątroby trafiają do smaczków, nie do karmy. Zbyt duży % by-products = większość białka nieprzyswajalna.