Nazewnictwo i zasięg
W Ameryce Północnej termin „pantera” zazwyczaj oznacza Puma concolor lub jego podgatunki. Inne nazwy: kuguar, puma, lwie górzysty, potocznie „painter”. Kiedyś występowały od Cieśniny Magellana po Brytyjską Kolumbię, dzisiaj zasięg silnie ograniczony. Wiele podgatunków zagrożonych, np. pantera florydyjska – wygraniczona zagładą. Podgatunki Puma concolor schorgeri i Puma concolor couguar wymarły w naturze (dane US Fish & Wildlife Service).
Wygląd fizyczny
Mimo klasyfikacji jako „małe koty” (rodzaj Puma), są duże: 36–100+ kg, długość do 2,7 m. Samce większe od samic. Futro: rudobrunatne, szare, czekoladowobrunatne. Klatka i gardło białe. Czarne oznaki na tyłach usz, nearze i końcu ogona. Ogon wyjątkowo długi – ponad 75 cm.
Zachowanie
Życie samotne. Kontakty dorosłych ograniczają się do okresu parzenia (1–6 dni). Młode zostają z matką do 2 lat, ucząc się skomplikowanych strategii polowania. Aktywność szczytowa: zmierzch–świt, ale polują też w dzień. Ataki na ludzi rzadkie (13 ofiar śmiertelnych w 100 lat, dane Uniw. Wisconsin). Zazwyczaj unikają ludzi; pierwsi osadnicy uważali je za pluszowe i truchliwe. Należy zachować ostrożność na ich terytorium.
Dieta
Włosoożercy. Główna żerźnia: jeleń, łoś, inne wielkie parzystokopytne i łosoś. Również: bobry, wiewiórki, małe ssaki, jeżowe, ryby, ślimaki. Okazjonalnie zwierzęta hodowlane i zwierzęta domowe.
Siedlisko
Terytorium samca: do 390 km², nakładające się na terytoria kilku samic. Samice: połowa tego obszaru. Siedliska: bagna, góry, lasy – wszędzie, gdzie są jelonie/łosie. Adaptacyjne, ale odpowiednie siedliska znikają przez rolnictwo, górnictwo, urbanizację.