Możesz mieć szczęście, by mieć w pobliżu latające wiewiórki, nawet o tym nie wiedząc. Są zwierzętami nocnymi, które posiłkują na drzewach częściej niż na ziemi. Chyba że to sierota potrzebująca pomocy, latające wiewiórki nie powinny być zabierane z natury. W niektórych stanach legalne jest kupno ich jako zwierząt domowych. Te ssaki nie naprawdę latają – nurkują. Mają luźną skórę zwaną „patagium”, która rozciąga się, gdy wyciągają łapy, pozwalając im nurkować na duże odległości między drzewami.
Wiek i gatunek
Jeśli znalazłeś sierotę, pamiętaj: przez pierwsze 8 tygodni potrzebuje mleka. Jedynym narzędziem do karmienia jest pipeta. Pierwszym problemem jest odwodnienie – podawaj małe ilości wody pipetą. Gdy wiewiórka wypije i się uspokoi, spróbuj dać mleko modyfikowane. Centra rehabilitacji mają harmonogramy i przepisy. Dla latających wiewiórek głównym składnikiem jest mleko dla szczeniąt. Gdy wiewiórka zacznie samodzielnie jeść, skup się na pokarmach dorosłych: orzechy i jagody. Pomóż im, łamiąc twarde skorupki i rozbijając większe kawałki. Zacznij od miękkich, łatwostrawnych pokarmów.
Badanie siedliska
Wiewiórki mogą przetrwać na minimalnej diecie, by być zdrowymi potrzebują szerokiej gamy pokarmów. Jeśli kupiłeś jako zwierzę domowe, dowiedz się, co karmił hodowla. Stopniowo wzbogacaj dietę, wprowadzając nowe pokarmy po jednym. Obserwuj, czy wiewiórka je dobrze trawi. Nowe pokarmy dopasowuj do naturalnej diety danego gatunku. Północna i południowa latająca wiewiórka jedzą podobnie; różnice wynikają z siedliska. Północny gatunek żyje w lasach iglastych – je nie dojrzałe nasiona z szyszek sosnowych i jodłowych, oraz mechowce i grzyby. Te pokarmy trudniej odtworzyć w innych regionach. Jeśli w Twoim regionie rosną trufle pod ziemią – wiewiórka je uwielbia. Zjada też grzyby nadziemne. Zbieraj mechowce, mchy i szyszki do pościeli – mogą zawierać jadalne owady. Pełnowartościowa dieta powinna zawierać owady. W naturze latające wiewiórki jedzą pająki, motyle, larwy motyli i chrząszcze. Oba gatunki jedzą orzechy, owoce, jagody i owady. Choć naturalnie nie zbierają warzyw, lubią je i czerpią witaminy. Gdy brakuje jedzenia, zjadają padliny i korę.
Przyzwyczajanie do zmian
Wychowywanie latającej wiewiórki to długofalowy zobowiązanie – żyją 12–15 lat. Mogą rozwijać niedobory wapnia – wstaw blok wapniowy do klatki. Muszą się ruszać, by być zdrowymi. Potrzebna duża klatka, by mogły nurkować. Bez ruchu ciała atrofią i działają nieprawidłowo. Aktywność fizyczna stymuluje hormony i przyswajanie witamin i minerałów. Zgodnie z przepisami większość hodowanych wiewiórek to mniejszy południowy gatunek. Północne są większe i potrzebują więcej miejsca. W naturze pobierają wilgoć z rosy, deszczu i pokarmu. W domu muszą mieć stale dostęp do świeżej wody – zmieniaj codziennie. Wisząca butelka bardziej higieniczna niż miska.