Kot Burmeński – historia, wygląd, temperament, zdrowie, odmiany

Pochodzenie i historia

W Azji Południowo-Wschodniej od wieków (Burma, Tajlandia, Malaja). W śwyniach czczone jako osobliwości bogów. W Anglii XIX w.: „czekoladowe Syjamskie” – wyginęły. 1930 r.: dr Joseph Thompson (San Francisco) sprowadził samicę Wong Mau (orzechowobrunatną). CFA: selekcyjna hodowla z Syjamskim → rasa odrębna. Rozjaśnione odmiany (dilute): najpierw jako Malayan, potem jako podział Burmeńskiego.

Dwa typy współczesne

  • Europejski Burmeński: węższy nos, nieco węższa głowa.
  • Współczesny (amerykański): szerszy nos, szersza, okrągłsza głowa.

Zdrowie

ASPCA: kastratti samce – predyspozycja do kamieni moczanowych (szczepionek wapnianych) w pęcherzu.

Szczeniaki

Bardzo żywi, ale niezgrabni, odważni. Uczą się trików w młodości → wysoka inteligencja dorosłych.

Wygląd

  • Ciężcy dla rozmiaru. Krótkie, delikatne, błyszczące futro – minimalna pielęgnacja.
  • Wielkie, okrągłe oczy: od żółtego do złotego (NABB).
  • Samce duże, samice długie i delikatne.
  • 4 kolory CFA: sobolowy (sable), szampan, błękitny, platynowy.

Osobowość – „kot-pies”

CFA: „ekstremalnie skierowani na ludzi, cienie za właścicielami, pragnienie dawać/otrzymywać miłość”. Wychodni, czuci. Samice: ciekawskie, aktywne. Samce: łagodni, lubią leniwić.