Singapura to rasa kota mniejsza od przeciętnej, która po raz pojawiła się w USA około lat 80. XX wieku i została przyjęta do rejestracji przez Stowarzyszenie Miłośników Kotów (CFA) w 1982 roku. Od tego czasu hodowcy i eksperci spekulowali, że Singapura nie jest rasą naturalną i została „stworzona”, a nie odkryta.
Historia
W 1975 roku amerykańska para wróciła do USA z trzema „kotami z rowów” (drain cats), które stały się przodkami oryginalnej Singapurii, nazwanej na честь Singapuru, gdzie zwróciły uwagę hodowcy w 1981 roku.
Wygląd
Singapury mają mięśniustą budowę i ticked (kropkowany) sepia kolor sierści. Występują tylko w jednym kolorze brązowo/beżowym i są znane z dużych zielonych lub bursztynowych oczu. Mają jedwabistą, krótką sierść, która wymaga minimalnej pielęgnacji.
Temperament
Singapury są czułe, aktywne i zabawne. Są inteligentne i szukają interakcji z ludźmi, jednak są też bardzo ciche i stanowią doskonałe koty domowe. Naturalnie ciekawskie i psotne, Singapury znane są z otwierania szafek i drzwi.
Problemy zdrowotne
Bezwładność macicy (uterine inertia), czyli niemożność porodzenia z powodu słabych mięśni, pojawia się u niektórych samic Singapurii i powoduje porody cesarskim cięciem. Brak różnorodności genetycznej rasy spowodowany ograniczonym genofunduszem jest też problemem wśród hodowców.
Inne fakty
Inna teoria pochodzenia Singapurii głosi, że amerykańska hodowczyni skrzyżowała abisyńskiego i burmejskiego i zabrała hybrydę do Singapuratu. Singapurska Rada Turystyki i Promocji promowała rasę (pod nazwą Kucinta) do maskotki kulturowej w 1991 roku.