W teorii ewolucji „przetrwanie najlepiej przystosowanych” opisuje proces, w którym osobniki lepiej dopasowani do środowiska mają większą szansę na przetrwanie i rozmnażanie. Zwrot upowszechnił Herbert Spencer 1864 r. jako analogię do selekcji naturalnej. Darwin opisał podobną ideę jako „zachowanie wybranych ras w walce o życie”.
Nie chodzi o to, że najsilniejsi lub najbardziej agresywni zawsze przetrwają. Dotyczą tych najlepiej dopasowanych do swojego środowiska. Np. w klimatach zimowych osobniki z gęstszej sierścią mają przewagę, lepsze maskowanie pomaga unikać drapieżników.