Pochodzenie
Pomerania wywodzi się z rodziny psów spitz, która z kolei została śledzona aż do epoki kamiennej do typu psa torfowego znanego jako Torfhund. Niemiecki spitz uważa się za najstarszą rasę w Europie, z dowodami archeologicznymi sugerującymi, że psy typu spitz są wokół nas od co najmniej 4500–7500 lat. Prawdopodobne, że ta rasa jest obecna w genealogii wielu nowoczesnych ras.
Nazwy
Nazwa Pomerania została użyta po raz pierwszy jako termin ogólny i objęła rasy, które teraz są kategoryzowane indywidualnie: pięć rozmiarów niemieckiego spitz oraz włoskiego volpino. W Niemczech spitz był znany jako „Der Pommer”, a w angielskiej formie to stało się „Pomeranian”. We Francji znany był jako Lou Lou; w Holandii jako Keeshond lub Wolfshund. Nazwa Pomerania przyczepiła się w angielskiej Georgijanej erze, i to ta nazwa została przy rasie na zawsze.
Królowa Wiktoria
W 1888 roku, toy pomerania został wysłany królowej Wiktorii z Florencji, Włochy. Choć pomerania była już trzymana w Anglii w tym czasie, trend na mniejszy typ zaczął się, gdy стало się znane, że Królowa posiadała jedną. Królowa Wiktoria była popularna wśród swoich poddanych, a co za tym idzie popularność tej rasy wzrosła. Od roku 1891 do 1893 włącznie, Królowa była zaangażowana w wystawianie pomeranii, a ich popularność w rodzinie królewskiej kontynuowała się, gdy przyszły król Edward VII kupił jednego dla swojej młodej córki.
Rozwój
W 1870 roku spitz, jak był znany wówczas, został uznany przez Kennel Club w Anglii. Niektóre z tych psów mogły ważyć do 13,6 kg i były popularnym wyborem do paszenia owiec. Gdy mniejszy rozmiar stał się znacznie bardziej popularny i pożądany w późnej wiktorijskiej Anglii, został dalej rozwijany przez dodanie Seidenspitz, rasy, o której myśli się, że powstała przez krzyżowanie najmniejszych psów spitz z malteskami. Początkowo było trudno kontrolować rozmiar hodowanych psów, ale z czasem to ustandaryzowano, by konsekwentnie produkować dzisiejszego psa toy.