Szkockie korzenie
Dokładne pochodzenie golden retrievera jest tajemnicą. W jej powstawaniu udział brali: bloodhoundy, tweed water spaniele, labradorzy, irscy setery, psy wody świętego Jana i nowofundlandczycy. W XIX w. w Britaniach rosł popyt na psy myśliwskie. Szlachecic Dudley Coutts Marjoribanks skrzyżował wyginący tweed water spaniela z ciemnym retrieverem – urodziły się pierwsze szczeniaki płaskowłosych retrieverów, a dalsza hodowla dała jasnofutrzowe psy.
Psy cyrkowe
W latach 50. XX w. ujawniono zapisy hodowlane Lorda Tweedmoutha – opowiadają inną historię. Psy kupiono z cyrku, co dało falistą sierść i jasny kolor. Skrzyżowano je z psem wody św. Jana, irskim seterem i nowofundlandczykiem. Lord Tweedmouth chciał psa, który apportuje zwierzynę, ale też jest dobrym towarzyszem w grupie. Możliwe, że kupił też golden retrievera od szewca w Brighton – psa Nousa, urodzonego 1864 r., jedynego żółtego szczeniaka w czarnym mieniu.
Rejestracja
Płaskowłosy retrievery złote zostały przyjęte do rejestru Kennel Clubu Anglii w 1903 r., a w 1911 r. uznano je za rasę. Nazwa „golden retriever” oficjalnie wprowadzono w 1920 r. (wcześniej: retrievery złote i żółte). Nazwę nadał Lord Harcourt, który wystawił rasę na pokazie Kennel Clubu w 1908 r.
Przyjazd do Ameryki Północnej
Golden retrievery trafiły do Ameryki Północnej w latach 90. XIX w., ale na wystawach pojawiły się w latach 20. XX w. Archie Majoribanks, krewny Lorda Tweedmoutha, sprowadził sukę Ladę, zarejestrowaną w 1924 r. Rasa uznano w 1932 r. Początkowo używano ich do polowania. Kolory: od złota po ciemne złoto i miedziany. Jasne odcinki popularne dzisiaj rozwinęły się wraz z modą na wystawy.