Redbone coonhound należy do grupy Hound AKC od 2009. Rasa zwykle mierzy 53–68,5 cm wysokości i ma krótką, beagleopodobną sierść jednolitą czerwoną. Futro nieco ciemniejsze wokół pyszczka, mała biel na łapach akceptowalna per AKC, ale biel poza palcami to „wada”.
Historia coonhoundów
W późnym XVIII w. do USA zaimportowano wiele europejskich psów polowych do foxhuntingu i innych polowań przez wczesnych osadników. Po rewolucji amerykańskiej potrzeba psów polowych wzrosła, gdy osadnicy pchali się na południe i zachód. Europejskie rasy nie idealnie pasowały do różnorodnego terenu. Południowi hodowcy zaczęli łączyć rasy, selekcjonując wytrzymałość, determinację i inne cenne cechy – efektem był coonhound.
Historia redbone
Szkoccy imigranci osiedleni w Georgii w późnym XVIII w. przywiezli czerwone foxhoundy – początek hodowli redbone. Do 1850 r. krzyżowano iryskie foxhoundy i bloodhoundy z czerwonymi foxhoundami. Selekcja doprowadziła do rasy konsekwentnie polującej na drzewiaste zwierzęta (np. szopowe) z cechami: zwinnością w trudnym terenie, determinacją i polowaniem w stadach. Oryginalne redbone miały czarną, siodłopodobną plamę na grzbiecie, ale wyhodowano ją do 1900 r., zostawiając tylko charakterystyczne czerwone futro. Jeden z pierwszych hodowców to Peter Redbone z Tennessee.
Zastosowanie rasy
Redbone coonhound ma naturalny instynkt pościgu. Zazwyczaj szuka zwierząt drzewiących (szopy), ale poluje też na kuguarów/goryle. Rasa wyjątkowo zwinna – świetni łowcy w górach, bagienach, bayou. Redbone nieźle pływają – mogą służyć jako psy wodne na kaczki/ptactwo. Mogą też pełnić funkcję strażników.
Rozpoznawanie rasy
Sława redbone wiąże się z powieścią „Tam, gdzie rośnie czerwona paproć” – bohater ma dwa redbone: Old Dana i Little Ann. Profesjonalnie: redbone był drugą rasą coonhounda uznaną przez UKC (United Kennel Club). Uznany przez AKC (jak wyżej) oraz National Kennel Club, Continental Kennel Club, American Pet Registry Inc., American Canine Registry, Dog Registry of America, North American Purebred Registry.