Historia kanarek – od wysp kanaryjskich do kopalń i salonek
Wszystkie kanarki pochodzą z dzickich ptaków endemicznych dla kilku wysp w wschodniej Atlantyce. Hodowla domowa dała ptaka odrębnego od dzikich. Selekcja przez wieki stworzyła wiele odmian różniących się wyglądem i śpiewem. Kanarki słyną z roli w górnictwie – ich życie ostrzegało górników o gazach. Dziś wciąż popularne jako pupile, dziko wciąż kwitną w rodzimych siedliskach.
Pochodzenie kanarek
Członkowie rodziny czyżykowatych, endemiczne dla Wysp Kanaryjskich (północno-zachodni wybrzeże Afryki). Nazwa od wysp, nie odwrotnie. Również Azory i Madera. Wprowadzone na Hawaje 1911 r. – populacja na Midway Atoll. Podobna próba na Bermudach udana na kilka dekad, potem wyginęła (zaraza drzew).
Wczesny handel
Hiszpańscy zdobycy (pocz. XV w.) zauważyli potencjał handlowy. Tylko samce śpiewają – handlowcy kontrolowali podaż samców, tworząc monopol. Wysokie ceny, dostępne tylko dla bogatych.
Rozwój handlu
Monopol trwał latami, ale samce trafiły do Włoch, potem cała Europa. Legenda: hiszpański statek z kanarkami rozbił się blisko włoskiej wyspy – ptaki uciekły. Z Włoch handel rozprzestrzenił się, ceny spadły, kanarki dostępne dla przeciętnych ludzi.
Selekcja hodowlana
Niemieccy hodowcy szczególnie intensywnie hodowali selekcyjnie. Kryteria: śpiew, kolor, ksztalt ciała. Do XIX w. wiele odmian domowych, znacznie odbiegaących od dzikich.
Górnictwo węglowe
Słynne zastosowanie: kanarki wykrywały trujące gazy w kopalniach. Śmierć ptaka (przestanie śpiewu) ostrzegała o tlenku węgla/metanie. Mały kanarek ginął przed górnikami – czas na ewakuację. Praktyka w UK trwała do połowy lat 80., teraz całkowicie porzucona.
Kanarki domowe
Popularne jako pupile: przyjemny śpiew, atrakcyjny wygląd. Przyjazne, można nauczyć jeść z dłoni. Nowość: kanarki czerwone (popularne). Czasem tworzone wstrzykiwaniem barwnika do jaj – uważane za okrucieństwo. Istnieją towarzystwa i wystawy oceniające śpiew, kolor, typ.