Korgi kardygański (Cardigan Welsh Corgi)
Pochodzenie sięga 1200 r. p.n.e., gdy Celtowie osiedlili się w Kardiganshire (Walia). Pokrewny jamnika, jedna z najstarszych udokumentowanych ras w regionie. Przez wieki rozwijano jako pies pasterski bydła w trudnym terenie walijskim – robił odwrotną pracę do typowego psa pasterskiego. Zmiana rolnictwa i podział ziemi sprawiły, że korgi stał się zbędny na farmie.
Korgi w 2011 roku
W 1934 r. rasa podzielono na dwie dzisiejsze – wcześniej krzyżowano je powszechnie (zwłaszcza przed poł. XIX w.). W 1934 r. w UK zarejestrowano 250 pembrokeów i 59 kardyganów. Kardygański korgi zarejestrowano w AKC w 1935 r.
Korgi pembroke (Pembroke Welsh Corgi)
Młodsza rasa, ale z linią. Przewieziono na Wyspy na początku XII w. przez flandryjskich tkaczy zaproszonych przez króla Henryka I. Pokrewny pomeranina, chow-chow, samojeda, elkhounda norweskiego i spitza fińskiego. Niepokrewny z jamnikiem. Przyjazny, lojalny – idealny pies rodzinny do małego domu.
Porównanie
Pembroke: bez ogona (lub krótki), niższy, masywniejszy, uszy stojące. Kardygan: długi ogon, wyższy, grubsza sierść, uszy zaokrąglone.