Ikoniczny i uroczy walijski korgi występuje w dwóch wariantach: pembroke i cardigan. Mimo różnic w wadze i długości ogona, wspólna historia jako starożytne pasterze. Pojawili się ok. 1200 r. p.n.e., potomkowie nordyjskich psów typu spitz. Nie zapisano dokładnej linii hodowlanej, ale wygląd i budowa wskazują na pokrewieństwo z kilkoma rasami.
Szwedzki vallhund
Jeden rzut oka na szwedzkiego vallhunda („szwedzki pies wikingów”) i widać oczywistą pokrewieństwo. Obie rasy mają ten sam niski, mięśniowy wyróst, grubą szyję i stojące uszy. Obie mają szorstkie, gęste sierści – niegdyś konieczne w mroźnych nordyjskich zimach. Obie rasy jako stróżów/pasterzy są wokalnymi strażnikami rodzin i terytorium.
Pomerańczyk
Miniaturowy pomerańczyk i korgi pochodzą od psów typu spitz – stąd podobne stojące uszy i gęsta sierść. Poza tymi cechami, mało cech fizycznych wspólnych. Pierwotny pomerańczyk ważył ok. 14 kg i pasterzował owce do końca XIX w. Wtedy europejska arystokracja zaczęła selekcyjnie hodować pod kątem małego rozmiaru, tworząc dzisiejszego 1,5–3 kg psa na rękawie.
Szyperek (schipperke)
Szyperek i korgi dzielą nordyjsko-spitzowe korzenie i podobną lisowatą podobieżność. Konkretnie, obie rasy wdzięczą rozwój flandryjskim kupcom i podróżnikom. Korgi stało się pasterzem, szyperek – strażnikiem kanałów i łowcą szkodników na łodziach. Obie rasy wykazują tendencje do strzeżenia i pasterstwa, problematyczne bez treningu i socjalizacji.
Norweski lundehund
Jedna z najrzadszych ras, norweski lundehund to pies typu spitz dzielący wiele cech z korgami: stożkowate stojące uszy, delikatnie zwężający się nos, kwadratowa głowa. Pierwotnie polował na gniazda lun (ptaków morskich) – doskonałe instynkty łowieckie zamiast pasterskich.