Wyhodowany na podziemne polowanie na borsuki (XVII w.), jamnik zachowuje strachliwą tętność i instynkt gonczego. 2 wielkości: standard i miniaturowy. 3 warianty sierści: drżasta, gładka, długowłosa. Wiele wzorów kolorystycznych. Komicznie nieproporcjonalna sylwetka pozwala walczyć pod ziemią z zwierzęciem 2x większym.
Nogi
Dobrze wyhodowany jamnik: pewny, szybki chód. Tylne nogi: rozwinięte uda wypychają psa w głąb. Przednie nogi wystają pod klatką, wspierając wydłużone ciało. Stawy przednich nóg elastyczne, wygięte do wewnątrz, potem wyprostowane z palcami zplinotanymi – łukowaty kształt odwróconej litery C.
Głowa
Pyszczek zwęża się do zaokrąglonego końca. Wargi napięte, równe z gryzieniem (nie wiszą jak u buldoga). Uszy okrągłe, płasko przykopfie, odwracane na zewnątrz jak u słonia przy uwadze. Słabo wyhodowane: „uszy śmigłowcowe” – odstawione od głowy (wada).
Tułów
Wydłużony tułów = dostęp do nor. Kręgosłup płaski między kośćmi miednicy i łopatkami – grzbiet mocny, mięśniesty. Brzuch schodzi poniżej klatki, równolegle do kręgosłupa – walcowaty wygląd. Tułów sztywno przesuwa się na mocnych, kudłatych nogach.
Ogon
Prosty, gruby od zadu, zwężający się w końcówkę. Kiedyś: uchwyt dla myśliwych wyciągających psa z nory. Spokojny: ogon poniżej linii miednicy. Zły/złości: ogon bić prostą linią.