Według Vernon County Wisconsin Humane Society, przycinanie uszu to zabieg kosmetyczny wykonywany na niektórych rasach, by spełnić standardy kynologiczne. Standard pitbulla obejmuje przycięte, chirurgicznie zmienione uszy stojące. Istnieje wiele stylów, ale nie należy niedoceniać, że to duża operacja na szczeniaku 10–14 tygodniowym, i komplikacje zdarzają się.
Przycięcie bojowe (Battle Crop)
Najkrótsza opcja, wprowadzona gdy rasa służyła głównie do walk. Tak mało uszu zostaje, że zmniejsza szansę na urazy uszu/twarzy w walce. Ten styl najbardziej naraża kanał ucha na zanieczyszczenia, robaki i infekcje.
Przycięcie krótkie (Short Crop)
Nieco dłuższe od bojowego. Popularne u właścicieli, których psy robią czynności, gdzie dłuższe uszy mogłyby prowadzić do urazów. Charakterystyczny wygląd chrząstki. Zostaje nieco ponad 2/3 ogonka uszu, ale rodzaj cięcia i gojenie mogą pozostawić kanał ucha wrażliwy.
Przycięcie wystawowe (Show Crop)
Styl pośredni między krótkim a długim. Najczęściej prosany – wśród tych, którzy wystawiają psy. Również u psów towarzyszych, których właściciele chcą unikalnego wyglądu. Pies zachowuje ok. połowę oryginalnej struktury uszu, która po gojeniu staje, dając wygląd czujności.
Przycięcie długie (Long Crop)
Najdłuższy styl, zostawiający ponad połowę oryginalnej struktury. Chrząstka staje w wyraźną linię jak przy show crop, ale końcówki uszu dłuższe i lepiej zdefiniowane. Oba style (show i long) zostawiają wystarczającą ochronę kanału ucha, by pies nie był tak narażony na zanieczyszczenia i infekcje.
Bez przycinania (No Crop)
Niektóre organizacje i właściciele potępiają modyfikację uszu jako zbędną, bolesną kosmetykę z ryzykiem komplikacji. Coraz trudniej znaleźć weterynarza wykonującego ten zabieg lub dającego opiekę popowikłanową. Dlatego niektórzy właściciele rezygnują z przycinania. Pies zachowuje cały ogonek uszu i ochronę, a właściciel rezygnuje z unikalnego wyglądu.