Czerwony bloodhound to wariacja kolorystyczna standardowego bloodhounda, a jak bluetick coonhound – doskonały pies tropiący i polowy. Obie rasy to ciężko pracujące zwierzęta selekcyjnie hodowane przez pokolenia. Mocno różnią się wyglądem i pochodzeniem. Bloodhound AKC 1885, bluetick AKC 2009.
Historia
Obie z Europy, bloodhound starszy. Zapisy o bloodhoundopodobnych psach od III w. n.e. Ok. XII w. selekcyjna hodowla w Anglii jako rasa polowa. Bluetick z francuskiego charta (staghound) – do USA w XVIII w. George Washington znany właściciel. Francuski import wolny tropiciel – krzyżowano z lokalnymi houndami. Krzyżówki: english hounds, czerwone lub niebieskie wariacje. Hodowcy niebieskich podzielili się w 1940 r. (spory o kierunek) – nazwano bluetick coonhoundami. Czerwone zachowały nazwę english hound.
Opis
Obie duże, mięśniste, wyhodowane na wytrzymałość i szybkie tropienie. Bloodhound cięższe, szersze ciało – średnio 4,5–9 kg więcej. Bluetick: skóra napięta, bloodhound: duże luźne, wiszące fałdy. Smuklejsze ciało blueticka = większa zwinność; bloodhound bardziej kompaktowy i solidny.
Sierść i kolorystyka
Czerwony bloodhound: ciemna, rudawa sierść, średniej długości, gęsta – ochrona od podkorzyny. Bluetick: ciemnoniebieska baza z bladym kropkowaniem/marmurkowaniem. Też średnia, szorsta, ochronna, ale wydaje się gładziej.
Temperament
Obie: ciężkopracujący temperament, muszą być aktywne, by uniknąć nudy i problemów. Bloodhound nieco bardziej przyjazny – jeśli wychowany dobrze z jasną dominancją, może być psem rodzinnym. Bluetick bardziej nastawiony na pracę i instynkty tropienia.