Irlandzki Czerwono-Biały Setter (IRWS) i Walijski Springer Spaniel (WSS) mają powierzchowną podobieństwo do siebie. Obie rasy mają długie białe sierści, obficie oznakowane kastaniowoczerwonymi plamami. Jednak to jest miejsce, gdzie podobieństwo kończy się. Mimo że obie rasy są używane do polowania, istotnie różnią się rozmiarem, przeznaczeniem i temperamentem, a także w innych ważnych aspektach.
Starożytność
WSS jest o wiele starszą z dwóch ras. Według AKC, WSS może sięgać 7000 r. p.n.e., choć Agassian Hunting Dog, z którego springer myśli się, że jest bezpośrednim przodkiem, nie powstał do ok. 250 r. p.n.e. Nawet jeśli wątpić w przetrwanie rasy tak długo, czerwono-białe springer spaniele pojawiają się w europejskich dziełach sztuki i literaturze od XIV wieku. Z kolei IRWS nie był rozpoznawalnie własną rasą aż do końca XVII wieku. Ze względu na bliskie wyginiecie, IRWS nie był wystarczająco ugruntowany w kraju pochodzenia, by mieć własny klub rasy aż do 1944 r., czyniąc go bardzo młodą rasą mimo historii.
Historia
Historie tych dwóch ras różnią się w sposób inny niż tylko starożytnością. W XVIII wieku bogata elite faworyzowała Walijskiego Springer Spaniela jako psa strzeleckiego (gun dog). Ta przysługa została utracona w XIX wieku, gdy Angielski Springer Spaniel stał się preferowanym psem polowym w całej Wielkiej Brytanii. Jednak Walijski Springer doświadczył odnowionej popularności na ringach wystawowych w XIX wieku, gdzie wystawiano go jako „Walijski Koker Spaniel”. Choć rasa pozostała popularną w UK podczas Wojen Światowych, żaden Walijski Springer nie był rejestrowany w AKC między 1926 a 1948. Z kolei IRWS był stosunkowo nieznany poza swoim krajem. Choć jednolity czerwony Irlandzki Setter powstał z zapasu IRWS, jego wzrost popularności w XIX wieku spowodował poważny spadek IRWS. W pewnym momencie uważano rasę za wyginioną, aż Rev. Noble Huston rozpoczął wysiłki odbudowy rasy w UK. Irlandzki Czerwono-Biały nie zyskał ugruntowania w USA aż do lat 60. i nie został w pełni uznany przez AKC aż do 2009 r.
Styl polowania
Oba, Walijski Springer i Irlandzki Czerwono-Biały, używane są do polowania na ptaki. Obie rasy pracują niezależnie i przeszukują lub „kwartują” pole entuzjastycznie i umiarkowanym tempem. Jednak Walijski Springer to spaniel wystraszający (flushing spaniel), co oznacza, że przestrasza ptaki, które znajduje, w powietrze, by łowca mógł strzelać. Irlandzki Czerwono-Biały ustawia (sets) lub wskazuje (points) ptaki, które znajduje, stojąc lub kucając sztywno w miejscu, aż łowiec znajdzie ptaki i wystraszy je do strzału. Obie rasy aportują zestrzeloną zwierzynę po strzale. W przeciwieństwie do Irlandzkiego Czerwono-Białego, Walijski Springer może być też używany jako pies wodny.
Wygląd
Oba, Walijski Springer i Irlandzki Czerwono-Biały, mają białe sierści ozdobione czerwonymi plamami. To w zasadzie koniec podobieństwa. Sierść Walijskiego Springera jest prosta i umiarkowanej długości, z umiarkowanym pierzeniem na nogach. Stoi 17–19 cali (43–48 cm) w kłębie i ma ciało nieco dłuższe niż wysokość kłębu. Standard AKC wskazuje, że ogon zazwyczaj kupowany i noszony na płaszczyźnie poziomej. Sierść Irlandzkiego Czerwono-Białego jest krótsza w porównaniu do springera, choć pierzenie na nogach i ogonie też dość obfite. To wyższy pies od Walijskiego Springera, 22,5–26 cali (57–66 cm) w kłębie, i jego ciało nigdy nie jest krótsze od kłębu do podstawy ogona niż wysokość kłębu. Ogon Irlandzkiego Czerwono-Białego umiarkowanej długości, nigdy nie kupowany, nigdy nie noszony wyżej niż linia grzbietu.