Urodzone, w większości, w czysto białych stroju, szczeniaki dalmatyńczyków wyrastają pierwsze plamy w pierwszych tygodniach życia. Ciekawie, plamy kontynuują rozwój przez całe życie Dalmatyńczyka. Plamy zazwyczaj sięgają rozmiaru od dziesiątki do pół dolara, per standardy AKC. Ale dlaczego dalmatyncy mają plamy w ogóle? Odpowiedzi na to pytanie mogą leżeć w genetycznym składzie i historii rasy, która w dużej mierze pozostaje w tajemnicy.
Cel
W naturze plamy występują z dwóch wyraźnych powodów: do przyciągania lub do maskowania (kamuflażu). Bardzo możliwe, że sierść dalmatyńczyka dobrze splatała się z jasnym piaskiem i otaczającymi gałkami, co okazało się nieocenione przy polowaniu na pustynnych krajobrazach, per British Carriage Dog Society.
Selekcja
Kiedyś psy były selektywnie hodowane, by pasować do różnych celów. Charty afrykańskie hodowano selektywnie pod kątem prędkości, goncze węchowe pod kątem umiejętności tropienia, a teriery do kopania i polowania na szkodniki. W podobny sposób, dalmatyncy mogły być selektywnie hodowane dla piękna swoich plam. Zgodnie z AKC, błyszczące plamy Dalmatyńczyka to wynik wieków starannego hodowli.
Genetyka
Dzięki selekcyjnej hodowli, dalmatyncy mają genetyczną predyspozycję do plam. W każdej komórce ciała szczeniaka dalmatyńczyka są instrukcje pochodzące od rodziców. Gdy hoduje się prawidłowo, matka i ojciec szczeniaka dalmatyńczyka mają plamy; dlatego szczeniak kończy z plamami też, bo plamy są w DNA dalmatyńczyka. Hodowcy dalmatyńczyków starannie dobierają psy z plamami pasującymi do idealnego standardu rasy.
Szczegóły
Głębsze w genetyce, dalmatyncy mają plamy, bo mają bazowy kolor sierści czarny lub wąsowy (liver). Ekstremalny gen piebald (extreme piebald gene) barwi sierść na biało, podczas gdy dominujący gen ticking (ticking gene) „wykłuwa” dziury w białej sierści, ujawniając bazowy czarny kolor, pisze George M. Strain w książce „Deafness in Dogs and Cats”.