Jamnik bierze nazwę od niemieckiego "badger dog" (pies na borsuki). To dlatego, że pies był zdolny do polowania na borsuki i wykopywania ich z nor, a potem walczenia z nimi. Jamniki to popularna rasa, często w top pięciu ras.
Najwcześniejsze pochodzenie
Dowody na jamniki sięgają tysięcy lat w sztuce przedstawionej na grobowiecach i skałach w regionach takich jak Chiny, Ameryka Południowa i Egipt. Choć te rysunki nie są definitwnie powiązane z rasą, budowa jest wystarczająco podobna, by teoretyzować, że jamniki mogły istnieć daleko przed wczesnym XIV wiekiem w Europie.
Pochodzenie europejskie
Choć typ jamnika lub przodek jamników pojawił się w starożytnej egipskiej sztuce, pochodzenie nowoczesnych jamników pojawia się w średniowiecznych relacjach w Europie. Jamniki hodowano pod kątem budowy do polowania i walki z borsukami, bo te uważano za szkodniki przez właścicieli ziemi. Byli solidni, upórni i zdolni do tropienia ofiary i wchodzenia do nor dzięki mniejszej budowie i krótkim nogom. Potrzebowali też głośnego szczekania, by dawać łowcom jasny dźwięk do śledzenia.
Zastosowanie
Jamniki mogą brać nazwę od przeznaczenia na walkę z borsukami, ale były też używane do polowania na króliki i lisy, i w stadach na jeleń lub dzika. Psy te znane były z umiejętności tropienia ofiary przez gęste podkorze lub nory podziemne i potem walczenia z uporem. Uważano je za łowców w stylu goniących, a posiadały rozmiar i temperament teriera.
Późniejsze pojawianie się
Jamniki są zapisane jako pierwsze przybywające do Wielkiej Brytanii w 1840 roku. Książę Edward Saxe-Weimarski dał książęciu konsortowi dar kilku gładkowłosych jamników. Zainteresowanie królowej Wiktorii psem podniosło popularność jamnika. Przylot rasy do Ameryki miał miejsce w 1870 roku, a do 1895 roku powstał Dachshund Club of America.