Biologia
Patyczaki należą do rzędu Phasmatodea. Ich ciała naśladują gałązki roślin, na których żyją. Główne występowanie w tropikach i subtropikach, niektóre gatunki przystosowały się do chłodniejszych klimatów. Znanych jest 2500–3000 gatunków; największy to Phobaeticus kirbyi (13 cali) z Borneu.
Patyczaki są partenogenetyczne – samice rozmnażają się bez kopulacji. W wielu populacjach samców prawie nie ma. Żywią się roślinnością. Niektóre gatunki bronią się drażniącymi cieczami lub ostrymi kolcami na nogach.
Historia naturalna
Patyczaki występują w kopalnictwie milionów lat wstecz. Ciekawe, że w ewolucji zyskały, straciły i ponownie zyskały skrzydła – rzadkie zjawisko.
Dziś spotyka się je w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji, Afryce i Australii. Wielu gatunków jest rodzimych w tych regionach; wprowadzane jako zwierzęta domowe, przetrwają w podobnych klimatach.
Idealne zwierzę domowe
Główna obrona to kamuflaż. Są łagodne, dobre jako zwierzęta domowe i laboratoryjne – nawet leciały w kosmos z NASA. Popularny gatunek to indyjski patyczak (Carausius morosus), pochodzący z lasów południowych Indii.
Trzyma się ich w małym pojemniku, karmi sałatą. Nie latają, chodzą wolno – łatwe do obsługi. Dostępne w sklepach zoologicznych (gdzie legalne). Nie trzymaj ich w obszarach umiarkowanie ciepłych lub ciepłych – mogłyby uciec i stać się szkodnikami. W Ameryce Północnej posiadanie indyjskiego patyczaka bez pozwolenia jest nielegalne.
Niechciane szkodniki
Dzięki partenogenezie indyjski patyczak (i inne gatunki) zagraża jako szkodnik w środowiskach, gdzie przetrwa zimę. Popularne w Europie Północnej, gdzie nie przeżywają zimy na zewnątrz.
Uciekinierzy stali się uciążliwi w San Diego (Kalifornia) – zjadają rośliny w ogrodach i na drzewach.
Ostrzeżenie
Przechowywanie zaimportowanego patyczaka wymaga pozwolenia w całej Ameryce Północnej i wielu innych regionach. Rodzime gatunki wymagają ostrożności – wiele broni się drażniącymi cieczami lub ostrymi kolcami, które mogą zaszkodzić ludziom i zwierzętom.