Leguany w lesie deszczowym

Leguany to duże, zmiennokrwiste gady żyjące w tropikalnych lasach deszczowych na całym świecie. W niektórych regionach polowane lub łapane, są krytycznie zagrożone. Są pożywieniem ptaków drapieżnych, węży, dużych kotów i ludzi. Utrata siedliska to problem – gdy lasy deszczowe znikają, giną leguany.

Typy leguanów

Leguany to jedne z największych jaszczurek. Większość zna zielonego leguana z lasu deszczowego (najczęściej fotografowany), ale są inne typy z różnych siedlisk, wyglądające i zachowujące się zupełnie inaczej. Są wodne, pustynne, drzewne, lądowe. Leguany lasu deszczowego (drzewne) zazwyczaj zielone, żyją na tropikalnych drzewach. W lesie deszczowym głównie zielone, ale niektórze niebieskawe lub rudowate.

Wygląd i zachowanie

Dorosłe leguany w lesie deszczowym dorastają do 1,2–2,1 m z ogonem. Łuski bardzo odporne na wodę, jaskrawo zielone lub zielonoszare. Kolorystyka pozwala maskować się. Ostre łuski wzdłuż grzbietu do ochrony. Pazury i palce długie – do chwytania gałęzi i wspinania. Ostre zęby i potężne szczęki – do chwytania gałęzi. Ogon bardzo silny, uderzają nim w razie potrzeby. Ogon może odpaść i wyrosnąć, jeśli drapieżnik go chwyci. Leguany dzienni – śpią nocą, aktywni dziennie. Żyją blisko wody, potrafią pływać.

Dieta

Zazwyczaj roślinożercy, okazjonalnie wszystkożercy. W lesie deszczowym jedzą głównie liście, owoce, kwiaty, okazjonalnie owady, jaja lub małe kręgowce. Siedlisko blisko wody – piją, gdy chcą. Samce i samice magazynują tłuszcz pod szyją na wypadek niedoboru pożywienia.

Siedlisko

Leguany lasu deszczowego spędzają większość czasu 12 m na drzewach. Skaczą gałąź po gałązi, gdy drapieżnik je wystraszy. Potrafią spaść z wysokiego drzewa bez urazu. Ściągając się na ziemię by jeść, pić, znaleźć słońce lub złożyć jaja, są szybkimi biegaczami. Gdzie las deszczowy znika, znikają leguany.

Rozmnażanie

Leguany to samotniki – spotykają się tylko by się parzyć lub w cieplej lokalizacji by się ogrzać. Samice składają ok. 50 jaj w norze w ziemi. Samica zostawia jaja i nie wraca. Tylko 3–10 młodych przeżywa wylęganie i samodzielne życie. Młode nie są w pełni wyrosłe ani zdolne do rozmnażania do ok. 2 lat.